Prijzen voor artiesten . Manja Croiset

Terpsichore onderbelicht Τερψιχόρη https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Terpsichore

Muze van de dans en lyrische poëzie met de harp als lier, zo lang ik maar niet In de Lier ben. Ik zou dat verwoorden als DELIRIUM. In de Lier zijn de inwoners van die plaats.

Bizar, dat niemand heeft me dit gemeld 3 stuks.
Ik wens trouwens niet zo weggezet te worden.

Het hoort ook op een andere plek.
Ik denk aan de woorden van Alfred Edelstein in radio reportage 2015 vlak voor het ter ziele gaan van de Joodse Omroep: “ Manja Croiset is een observator”

Dat is wat die boeken zijn: VERSLAGGEVING
https://www.patientervaringsverhalen.nl/?id=22487&pagina=Boek&name=Mijn%20leven%20achter%20onzichtbare%20tralies
Nieuwe aanwinst? Een uitgave 2008
Patiëntenverhaal, een tijdsbeeld van mijn Amsterdamse jeugd in Lyrisch Proza, het eindigt inderdaad bij een opname.
Maar het tijdsbeeld voert de boventoon.
En wat de psychiatrie betreft: “Dat is een niet mis te verstane aanklacht” en gaat ook absoluut niet alleen over mij , maar wat ik zag bij anderen.

Waar het mijzelf betreft:
“ een grof schandaal, de mishandelingen zo ernstig, dat ik nu nagenoeg 9 jr in bed lig. Dit alles door een verzwegen Shoah waardoor er wel een vrouw was, die me gebaard heeft, maar een moeder had ik niet”
En nu ik hier lig met een verwoest zenuwstelsel, wat daar in mijn thuis situatie gebeurd is. Ongeloofwaardige realiteit, ik kan daar een boekje over open doen en dat heb ik ook gedaan.
Maar de media kijken weg:
Krantenkop of Doofpot” Doofpot.
Zegt u maar
Quod Licet Iovi, non Licet Bovi
Wat ik ondanks alles aan kunst heb gemaakt, daar zou u diep u hoed voor af kunnen nemen.
Hoe durf ik dat nu toch te zeggen? “Dankbaar moet je zijn, nederig en klein”

Song Robert Long ,Klein ben ik lang geweest, ik heb me daar zelf uitgevochten . 

Ik ben noch dankbaar, noch nederig noch klein.
Ik zeg overtuigd al die hoog geleerden dames en heren, steek ik zo in mijn zak.
Ik heb nog nooit , maar dan ook nog nooit een deugdelijk medisch rapport gezien. Als je daar arts mee te maken krijgt, wat doe je dan? Dan loop je weg.
Je kan het doorrijden na een ongeluk noemen.
Klachten betreffen Artsen, Uitgevers en de Media.

I.p.v. Querulant hoog tijd om dat om te zetten  in KLOKKENLUIDER, als je zoiets zegt ,
wordt daar stevig misbruik van gemaakt. Megalomaan, Narcist.
Kortom de gek en niet van Gogol. Tuurlijk pop up van Sheila.
Gaat dat nog lukken voor mijn dood? Nee.


Brein, Ghetto van gedachten

dat als ode aan mijn 75e jaar zou verschijnen. Heet uitstel, maar ik geloof daar niet in.
Ik hield er wel meer dan 2000 stupide felicitaties aan over.

En vanzelfsprekend ben ik nu een ondankbare hond. 
Veel echte vrienden heb ik niet, maar die er zijn , hebben een diepgang en een niveau
waar menig mens jaloers op kan zijn.


En dat handjevol familie dat me trouw is en ook weet wat ik waard ben, verdient een ereplaats. 

Eenzaamheid en onbegrip en de zorg, praat me er niet van. Mooi weer en het valt me nog zwaarder. Manja Croiset

Een schril contrast. Mijn zo rijke geheugen, tevens een belasting, ik draag decennia mee. Ondanks nuance verschillen heb ik nooit een normaal leven geleid.

En oogde ik anders. Nu is dat niet nieuw , vakantietijd is voor zieke mensen altijd extra zwaar. Mensen hebben veel achterstallige zaken in te halen en de compensatie was hoog tijd. Bij anderen compensatie bij mij decompensatie, Uitbehandeld lopen artsen ook niet hard en die verwaarlozing is bedreigend en vergroot de nood een negatieve spiraal. De hedendaagse duo praktijken een regelrechte ramp. En maar wachten op Godot.

Parool: opinie zijn de Primark https://www.parool.nl/columns-opinie/zijn-de-primark-en-de-pretparken-werkelijk-essentieler-dan-de-musea~b3fa74766/?fbclid=IwAR2C6WhX8eWcTxy52cE54y913cbs-iQACgp03zRbIrkMZ_aV893uf9vk9oQ&utm_source=link&utm_medium=app&utm_campaign=shared%20content&utm_content=free
En nu is het er allebei. Bang verdrietig en uitzichtloos en de verwaarlozing is een schandaal en ja dat is beangstigend .

Reuze handig voor de boekpresentatie. Manja Croiset

Om 1001 redenen wakker liggen en boem pats vertrekken.

Buitengewoon aantrekkelijk ook, mijn hart heeft her nog steeds niet begeven , heel vreemd gezien de hartritmestoornissen . De huisarts voelt zich machteloos en ik ook.

Afgevallen , maar een raar opgezwollen gezicht.

Een mens geen jood. Stigma Manja Croiset

Die lotsverbondenheid is er en hoe, maar leidt nagenoeg standaard tot botsingen. Nagenoeg omdat ik er zo al drie weet, die dat respecteren. Respect neemt toe, maar nieuwe contacten moet je het uitleggen of het zeldzaam mensen, die het ook zo ervaren. Je kunt het kind tussen twee werelden noemen. Documentaire Willy Lindwer
Ook een hekel aan wij joden onder elkaar, zeker geen kuddedier en al helelemaal niet geforceerd . BEWUST ZO GESCHREVEN

Ja, zeker een dilemma, uitgerekend een joodse uitgeverij.

Taal en aanklacht aan SCEN artsen. Nog steeds Europees Hof voor de Rechten van de Mens Manja Croiset

Euthanasiewet en incompetent . Goedgekeurd op neurologische grondslag en dan gesprekken met psychiaters onmogelijk en dom.

Ooit ga ik dood, maar eu nooit meer.

Ook niet meer blij met de uitgever.

Niet zo bedoeld, maar ook overdrachtelijk geworden door overbelastte dierbaren. Ook de huisarts begrijpt het niet.

Dat Hof is niet haalbaar door hoe ziek in ben.

Pure martelpraktijken.

Volslagen Onacceptabel. Manja Croiset

Volslagen onacceptabel.
Du moment dat het mij bekend was, heette hij voor mij Swaanswijk.
Ik vind zelf ook dat een kunstenaar niet perse sympathiek moet zijn en niet elk sympathiek mens per definitie een goed kunstenaar is.
Het is vaak moeilijk te bevatten, dat iemand die mooie dingen maakt niet deugt.
Het is echter een gegeven .Maar er zijn grenzen en die grens is hij heel ver overgegaan.
Jeugdzonde?
Er waren er jonger, die wel de juiste keus maakten.

Hij was bang? Wie zou dat niet zijn?
Alle mensen in het verzet waren bang of het moeten branieschoppers geweest zijn.
En verzet is een keuze alle slachtoffers van geweld hadden die niet.
(geldt niet alleen voor verzetsmensen maar voor alle baanbrekers, die soms doorschieten. Niet altijd overbodig om het doel te bereiken.)
Een reden te meer om daders aan te spreken op hun daden.
Er zijn slachtoffers juist omdat ze er mee opgegroeid zijn, die de fouten van hun ouders herhalen.
Als je van slachtoffer dader wordt, ben je slachtoffer af met behoud van recht op hulp.
Waaraan nog facet een dader die kinderen krijgt, neemt daarmee – misschien onbewust- een verantwoordelijkheid en dien je je des te meer bewust te zijn van. Bang zijn lijkt me een gezonde emotie.
Laf kan me begrijpelijk zijn, maar is niet te tolereren. Je kunt alleen maar dapper zijn als je bang bent. Bovendien vind ik dat je ieder mens mag aanspreken op zijn fouten.
Ziek zijn/ angst is geen vrijbrief.
Laat zijn werk voor hem spreken?
Voor mij niet meer geloofwaardig.

Hij is overleden en niet meer op aan te spreken.
Dat is dan jammer kans verspeeld. Voor mij is het bij muziek nog moeilijker invoelbaar iemand die schitterende/ ontroerende maak, het is heel raar dat het dan toch niet klopt.
Ben ik zelf onfeilbaar? Verre van dat.
Mijn hele leven heb ik te kampen gehad met angsten, dat neemt niet weg, dat ik altijd ben aangesproken en afgerekend op mijn vele fouten.
Veel fouten maken, is menselijk.
Als je die erkent, heb je een blijvend stigma en de goede dingen worden niet geloofd. Is dit een consistente verhandeling?
Niet helemaal, er zitten contradicties is en ik ben me bewust dat ik niet over het voetlicht breng wat ik bedoel.
Is het een verdienste als je ouders fantastische dingen hebben gedaan? Nee.
Met daarin twee facetten.
1. Je krijgt goede normen en waarden mee
2. Je moet opboksen tegen en nog harder vechten voor een eigen gezicht.
Dat is omgekeerd evenredig ook het geval.

Ieder kind heeft het recht om van zijn / haar ouders te houden, maar niet om die daden te vergoelijken. Die kinderen moeten zich zonder basis à titre personnel waar maken. Er is natuurlijk niets mis mee, als je zelf iets niet onder woorden kan brengen anderen te citeren wel met bronvermelding en we hebben allen onze kennis moeten vergaren. Soms schools soms ervaring.
Heb ik op een gegeven moment een betere redactie dan kom ik er op terug.

Maar angst aan voeren ter zijner verdediging, veeg ik op voorhand van tafel en is emotionele chantage.

We leven nog altijd op het randje van een democratie, er zijn hierop meer visies.


https://www.parool.nl/cs-b3ca2b55

Manja Croiset

De link via Emile Schrijver.

Cult of Cultuur. Hype Manja Croiset

Hype, ik ga over mijn nek van álle Hazes-sen cs. Misschien heeft hij nu een grotere achterban dan bv onderstaande componist. Maar met een zekerheid grenzende waarschijnlijkheid denk ik dat de klassieken beklijven en dit vreselijke fenomeen slechts een CULT

Zo komt hij beter tot zijn recht. Wie is die vrouw in de spiegel? Bloemlezing of Rouwkrans. Tussen Proust en Anna Enquist. Mijn liefje wat wil je nog meer.

https://www.dietskegeerlings.nl/

https://www.libris.nl/boek/?authortitle=manja-croiset%2Fwie-is-die-vrouw-in-de-spiegel-9789089544766

MIJN HYPERTHYMESIA

MIJN HYPERTHYMESIA is niet in elk opzicht vergelijkbaar met wat u op het internet leest.
Daar wordt het omschreven als iemand, die zich ontzettend veel herinnert, maar puur gericht op zichzelf.
Menigeen met wie ik hier overhoop heb gelegen, zou zich daarover verkneukelen.
“Zie je wel egocentrisch.”
Was dat maar waar, tot in de puntjes alles wat ik ook gezien heb bij anderen.
Tot op de vierkante cm uittekenen van een huis waar ik in mijn kindertijd was.
Diverse mensen hier op Facebook die ik na decennia weer terugzie of een oude liefde, alles tot in de finesses. En denken een enorme rol in mijn leven te hebben gespeeld of NOG spelen.
Zo schrijf ik ook mijn boeken, laat ik me beperken tot Medical Errors.
Zeer zeker niet alleen wat mij is aangedaan, ook de verslaggeving van wat ik zag bij anderen. U, ook? Ongetwijfeld. Maar dit? Iemand, die een verlamd been had na een suïcide poging. Zie een alinea verder*

Maar hoe graag zou ik dit inzetten tegen diverse artsen tuchtcollege of zoals inmiddels
Het Europeeshof voor de Rechten van de Mens, misdaad tegen de menselijkheid.

*Met elektrische stimulans werd dat been weer geactiveerd. Daar was ik niet bij, maar ik heb haar zich een keer zien verkleden, de brandplekjes op dat been.
Ik neem aan overleden Hillie Zondervan.
De grandioze electro shocks beschadigt je geheugen, iemand mocht een weekend naar huis zelfstandig.
Ze komt bij haar ouders, die bleken al jaren geleden verhuisd.
Maar haar vader politie agent, ze ging naar het bureau en daar was hij.
Ik ben geen clairvoyant, wat ik niet heb meegemaakt gelezen, gehoord heb, dat weet ik vanzelfsprekend niet.
Mijn oudste zuster woonde weer in Amsterdam, ik bij mijn ouders in Leiden.
We hadden met ons viertjes een abonnement voor een serie in het Concertgebouw vaste plaatsen.
Op een keer wij waren eerder, kwam er een man naast mij zitten Engels sprekend.
Ik wilde meteen in discussie, mijn vader hield me tegen.
Mijn zus komt binnen en trekt verbaasd haar wenkbrauwen op.
Heel simpel de man met die losse kaart, kreeg een andere plek.
Het is letterlijk als ik zeg het meisje van Little Rock op mijn netvlies gebrand alsof ik erbij was.
Zo zijn er decennia tot in details.
Ik hoop, dat ik hiermee voor eens en altijd de misverstanden de wereld uit heb.
Michiel van Geest kan dit lijkt me bevestigen.
Nu ik hier 8 jaar in een kamer lig -mijn actie radius eerst wat groter – krijg ik minder mee.
Hoe vaak ik naar mijn hoofd heb gekregen, denk je dat je de enige bent, die het moeilijk heeft (gehad)?
Eerst repliceerde ik met: “als dat zou kunnen, hoe mooi zou de wereld zijn!”
Het wordt in toenemende mate pijnlijk.
Natuurlijk zijn er mensen die dingen van mij daarover hebben meegekregen.
In st Veluweland een vrouw, die steevast zei: “het fotografische geheugen”
Alfred Edelstein heb ik maar een paar keer ontmoet, hij opent mijn item in de 2e reportage met:
“Manja Croiset is een observator”
Het is en belastend en frustrerend iets zeker weten, maar de machthebbers winnen altijd.
Door mijn toenemende visus beperkingen en mijn gehoor zijn er vele misverstanden waardoor:
“ik heb gelijk” niet meer klopt. Dit een willekeurige uitlichting.


Hiermee sluit ik dit onderwerp af met verwijzing naar deze tekst. Voor alle duidelijkheid, ik ga geen spervuur van vragen beantwoorden. Natuurlijk ben ik een mens, die wel eens iets gezegd heeft bezijden de waarheid, met name over de decennia psychiatrie. Dat was indertijd een taboe, de stigmatisering is nog steeds actueel. Maar de documentaire over een deel van mijn leven is verleden tijd.

Mijn boeken zijn derhalve niet alleen autobiografisch, maar getuigenissen.

Manja Croiset een kopie van Facebook.

Overpeinzingen op de dag dat mijn vader 9 jaar geleden overleed. Manja Croiset

https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Odo_Croiset

Wim Vasbinder ook een huisarts. Gepromoveerd.

https://manjacroiset.com/2011/11/18/odo-croiset-overleden/

In memoriam Odo Croiset en mega Inculpatie naar de kongsi die artsen vormen.

Vandaag is het 9 jaar geleden dat mijn vader overleed. In de aanwezigheid van zijn vrouw zijn drie dochters en twee Nederlandse kleinzoons.

Nog een heftig half jaar met mijn moeder zou volgen. Doodsangst voortvloeiend uit de Shoa, die ik kwijt raakte door de stervensbegeleiding van haar, ze haalde 30 kilo niet meer

De speeches bij zijn crematies zijn in mijn hoofd en hart gegrift, met die name die van zijn schoonkleindochter. Zoals alles onthouden

Zoon van Wim Vasbinder van uit een universiteit in Nanyang

De documentaire door Willy Lindwer Manja, een leven achter onzichtbare tralies https://vimeo.com/344988193 Wachtwoord Amsterdam!

En of er leven was na de dood van mijn ouders, mijn grootste werken hierna geschreven. Toen de film af was , was er een wonder gebeurd. Uiteindelijk volwassen, te laat voor mijn lichaam.

De dood van onze ouders leidde tot het uiteen vallen van onze familie. Meer usance dan afwijking bij Shoah overlevenden. Naarmate het langer geleden is en ik zieker word, mis ik ze meer.

Ik kijk genuanceerd terug op deze elk op hun wijze dappere mensen, het ouderschap bleek geen sine cure. Begrijpelijk.

Omzien in een wrok? Nee dingen hadden hun plek.
Jammer dat de cineast, die een hele middag bij mijn ouders heeft zitten praten, mijn vader niet heeft geciteerd: “we hebben het Manja compleet verkeerd aangepakt”

Mijn moeder heeft zelf gezegd, toen ik mijn medeleven uitsprak over haar voortschrijdende hulpbehoevendheid: “maak je over mij maar geen zorgen, kind. Ik heb een beter leven gehad dan jij. “

Bij mijn zusters ligt dat helaas anders.

Een is na jaren bijgedraaid, want ik wijk niet voor mijn overtuiging. Het is een ongelooflijk schandaal wat hier plaats vindt in een Westers land.

“ onder alle omstandigheden thuissituatie”

Na vele voorvallen is ondanks zijn fysieke onvermogen Hal mijn grootste ijkpunt gebleven.

(het kan vermeld zijn rol in mijn leven is bekend, uit boeken. Het NHM e.d.) Mijn neef heeft het lang volgehouden zijn liefde onverminderd, zijn incasseringsvermogen niet. Het mijne net zomin.
Hulp verdraag ik niet meer. Te laat.

Meer begrip van de thuistandarts als ik dat nog volbreng dan de rest van de artsen bij elkaar.

WO II en veel breder dan dat is beschreven in 

“Over de Shoah die nooit voorbij gaat”

Uitgebreid gedocumenteerd. WOII en Discriminatie door de eeuwen heen
Mijn leven aangevuld als Heintje Davids met:
En Passant de Pandemie en de terreur S Paty en de rest van de terreur. Geschiedschrijving is niet mild.

Die niet zo beste ouders hielden dat zooitje ongeregeld wel bij elkaar.

Ik denk ze geschokt zouden zijn. Niet dat ze illusies hadden over hun dochters. Maar hoe artsen hier hebben huis gehouden is ‘een schandvlek op het blazoen van die vakgroep’ ik heb me een waardig dochter van een verzetsman getoond. Het heeft niet mogen baten.

Niet uitvoerbaar, maar wis en waarachtig een Zaak voor Het Gerechtshof voor de Rechten van de Mens, misdaad tegen de menselijkheid.

In memoriam Odo Croiset en een Inculpatie tegen de medici en het gesloten rechtscircuit.

Niet alleen ik lijd daaronder, de bij me betrokken gebleven Nederlandse familie heeft stevige averij op gelopen met een dieptepunt dit jaar.

Niet dat ik zou kunnen, ware hij begraven dan had ik deze dag zeker vorm gegeven om met mijn overpeinzingen daar bij stil te staan.  Nu is het op deze wijze. 

Ze zijn er nog. Gelukkig zij ze er niet meer

Mijn gezonde verstand is ziekmakend.

Eenzaamheid , Verwaarlozing en het ongewenst zijn, heeft een ongekende impact. Terug naar voor mijn geboorte, niet de bedoeling en dat Leitmotiv is gebleven.

Inzicht zonder uitzicht.

Ondanks dat elke vorm van hulp me te zwaar valt of juist daarom de hoogste tijd om de knuppel in het openbaar in het hoenderhok te gooien.

Het geknoei van incompetente arts met die belachelijke macht, begin bij de eerste en dan een sneeuwbaleffect. “Gewoon achter haar gelaten” actueel door de dienstweigering tijdens de waarneming, mijn mails “fout van de assistente of van haar?” Uiteindelijk heeft de huidige huisarts mijn mail aan haar doorgestuurd. Geen reactie. Totaal geen gevoel voor nuance, toen ik boeken met een briefje retour kreeg “Hoi Manja” .
Inclusief het bordje met spreuk voor de opening van de nieuwe praktijk, de aanleiding van haar onverwachte en overhaaste “SCen arts bellen” waarover heel veel te zeggen is. Het is allemaal vast gelegd. Ik heb lang een warm en lief gezicht gehouden. Ook niet oud en nu…

Geen flauw benul van de impact. Een Foto en naam kan toegevoegd, de naam geef ik vrij een publiek geheim Mevrouw S van Loon huisarts, zij was het die de AUthanasie bij mijn vader voltrok. Waarom Au en niet Eu vanwege de blunders eraan voorafgegaan.
Een lieve vrouw, maar blijkbaar ontbreken de inzichten en zich ook niet bewust van haar vele tegenstrijdigheden.

Niet eens fel agressief, maar een arts, die niet weet wat ze voor verwoesting aanricht, hoort voor het tuchtcollege en dan een sneeuwbaleffect, een gezuiverde naam en misschien een kans op een beter einde, maar in wezen ook daarvoor te laat.

Leuk? Nee, wraak is niet zoet, maar heel bitter, het is geen wraak, maat de hoogste tijd dat de feiten naar buitenkomt, ook de media gaven geen luisterend oor. Tijd voor een ander rechtscircuit.

Als overlast begonnen en opnieuw. Ik schreef aan iemand: “je hoeft voor houden van geen examen te doen” wie , ja my appletree. Plus mijn neef heeft me decennia zien vechten tegen de bierkaai en altijd zien verliezen. Maar hun eigen leven en sores en Hal no doubt about that. Maar ik hoor bij niemand en dat is altijd zo geweest. Hier lig ik en ik kan niet anders en god almachtig is er niet. Gelukkig maar want wat zou dat een sadist zijn. De halve dag naar mijn beker met tandenborstel gezocht en hij staat toch gewoon naast me.

Wanneer worden er meer mensen wakker? Dat Kastesysteem slaat nergens op. Gelijke rechten voor iedereen. En een arts volgens wie ik niet geboren ben. Hij had op het bordje bij de deur – een soort van Stolpersteine- zelf gelezen dat mijn moeder im Auschwitz was vernoord. Een Witz

https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Lijst_van_Amsterdammers

2015, beneden kwam ik al niet meer, wel minder in bed. Maar nier zitten zonder steun en nj…

https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Manja_Croiset#