Zomercatalogus van Stichting Amphora Books. Brein, Ghetto van Gedachten . Carrière in een notendop. Manja Croiset

Dan opeens staat er een schilder uit Friesland vaar je deur, 2014 Wieger Oepke Lindeboom uit Boonbergum en werkt er 5 jaar aan. Hij vond het moeilijkst ooit gedaan.
Foto links Ole Eshuis fotograaf voorzijde, vrij kort geleden Eric Wittenberns. Verschijning rond mijn 75e verjaardag. ISBN 9789064461507
Deze eveneens van Ole Eshuis fotograaf. Komt in Fotoportretten van auteurs Stichting Uitgeverij Amphora Books https://amphorabooks.nl/onze-auteurs/
Vergeet dit boek niet.
Mijn Odyssee https://www.fr.fnac.be/a15714339/Manja-Croiset-Mijn-Odyssee
Deze met het oog op 4 mei

Over de Shoah die nooit voorbij gaat ://boekhandelriemer.nl/over-de-shoah-die-nooit-voorbij-gaat/9789402125078/

Manja Croiset maakte op haar 9e haar eerste boekje foto linkerzijde op een oude typemachine met eigen tekeningen.
Bladzijde in winter 1956
Een van de tekeningetjes.
9 jaar winter 1956 Het jaar van Pietje Mier en Sjaantje Kabouter
Nel Roos Manja’s ballet docente vanaf haar 7e Koninginneweg Amsterdam, alwaar ook Alexandra Radius begon.
Feit. Dansen voor de Unicef. Krant tv Polygoonjournaal Integraal in de zomer bioscoop 1960. Eerder dan het Gala met La Dietrich.

Hierin vastgelegd.
Nel Roos met o.a Alexandra Radius

Correspondentie met Han Ebbelaar.

Dansen voor de Unicef.
Kleine Komedie. Eerder dan klasgenoot Joost Nuisl en Youp van ‘t Hek.

Mijn boeken bij de Koninklijke Bibliotheek .

https://opc-kb.oclc.org/DB=1/SET=10/TTL=2/REL?PPN=29656981X
Niet update door Corona.

Doodtreiteren is legaal. Manja Croiset

Ruim twee weken verberg ik het nu voor mijn naasten en in trek het niet meer. Dreigement, niet gevaarlijk, Slechts een waarschuwing, dat is gebleken

Een ben ik hier lijk ik niet op. Ik ben het zooo moe.
Ik ben het zo moe
Voor alle duidelijkheid voor dit begon was mijn lijf en uitzichtloosheid al zo groot, heeft niets met de rest te maken, vloeide voort uit het falende SCEN systeem. Ik heb niet voor niets mijn lidmaatschap van de NVVE opgezegd.
We waren er met Job Cohen wel veel beter afgeweest. Alhoewel euthanasie niet bestaat en ook hij foute keuzes maakte zoals bij de moord op de mij niet sympathieke Theo Van Gogh. Je gaat eerst naar de slachtoffers niet naar de daders.

Domme pech vorige eeuw? Helaas niet Manja Croiset

https://sociaal.net/verhaal/gedwongen-opname-in-die-isoleercel-verloor-ik-mijn-waardigheid/?fbclid=IwAR2Lvq16dPVWIVCNRcc-6DySXkOmMZr0U7Bs3nO1lYKhoF7MUxIjj41JbI0

Ik was 16 een verzwegen Shoah heette een Schoolfobie. Op mijn 17e zou ik bijna overlijden aan een ernstige medicijn vergiftiging. Slaapkuur. Mijn ouders werd niet gewaarschuwd en hoe gek dat ook mogen klinken , nu is erger.

En het werd als verwerking deze documentaire en de speech later.https://vimeo.com/344988193 Wachtwoord Amsterdam! en dat was 50 jaar later.

Gut, ik ben een begrip met naam en toenaam. Manja Croiset

74 manjaren.

Ooit met iemand gecorrespondeerd in de stijl van Betje Wolff en Aagje Deken.

https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Historie_van_mejuffrouw_Sara_Burgerhart

Dat dansen voor de Unicef in 1960 is voor goed verdwenen.

Dat de bibliografie op Wikipedia niet compleet is, doet er niet toe. Maar het kinderboekje is jammer.

Het Icoon Nel Roo
Prachtige symboliek voor als dat is weg gevaagd.
Pietje Mier
Ik ging al niet meer maar nog officieel ingeschreven!
Goede symboliek voor mijn leven.
Dit boek had ik , er ontbrak iets.
Zo chatte we en opeens verwijderd. Kunstenaars? Klein…
Dit is heel wat minder blasé.

Door Hanneke Tinor Centi. Manja Croiset

Zowel in het Sophia Magazine als Amsterdamsdagblad online.

Hierna is nog verschenen Brave meisjes schrijven geen geschiedenis. Brave Women wil create history.

Werk in wording.

Alle dieren vreemde vogels vormen een bedreiging voor elkaar. Manja Croiset

DE TOORN DES OVERVLOEDS

Homo homine lupus, wat mij de afgelopen ten deel is gevallen aan dreigementen is gevaarlijk en buiten alle proporties. Van pesten op school is bekend, wat hier is voorgevallen is volgens de politie niet strafbaar het nl. niet gevaarlijk en dat is het wel.

Uit Croisade van een Croiset.

Klein houden in diepe ontroering wat is klein. Hier liggen rillen met veel teveel pijn en zorgen in eenzaamheid. In andere situatie, maar je kan niets en niemand vergelijken gaan mijn gedachten uit naar Reineke Gevers voor haar voor mij. https://youtu.be/XmPeoEvSXWc

Deze groter opgezet, beide ontroeren. Verzwakt verlaten aangevallen is alles in tranen . Schuberts octect.

https://youtu.be/O52r9_bXWBw

https://www.theguardian.com/us-news/2021/jan/11/gorillas-san-diego-zoo-coronavirus?CMP=fb_gu&utm_medium=Social&utm_source=Facebook&fbclid=IwAR1fXZoiMwQXaNsi7CSQUfUmg9bFa0GC6Zq843DD_rhhIvkyy2jHPUnY2S0#Echobox=1610451363

Wat ik ook sublimeer.. mijn laatste bezoek aan het Concertgebouw, jaren geleden de partituur houvast. Het enige protestante requiem. Ik moet slapen, maar mijn lichaam te ziek mijn gedachten gekweld.

Deutsches Requiem https://youtu.be/hJHJY6C3BGQ

Het is niet gevaarlijk? Het is ontzettend gevaarlijk..
Als dit in goede doen was?
De maker van de voorkant Eric Wittenberns is op 12 januari j.l. overleden, zijn toestemming is vastgelegd.
Als hij te lezen is, is hij bijzonder.
Mijn uitnodigingen gaan altijd gepaard met een introductie, dit keer werd ik benaderd ook dan zet ik het erbij.

Typefout Slechts.
Ik kreeg ook nog, je bent misschien minder beroemd dan je denkt, ik denk helemaal niet dat ik dat ben. En daar kwamen hele verhalen over jodenvervolging en de Indiërs . Tja, daar weet ik natuurlijk niets van. Ik sluit mijn chat en het ging door.
Weer een bedreiging, het is teveel. Niets mee van doen. Een coterie hangt de Facebook politie uit.. Mijn grapjes als. Vorst aan de grond. Amalia King size en een Republikein is geen Monarche type door mij WoordCartoons genoemd. Gewoon cabaret, worden op een walgelijke manier ingezet.

Het is een groep adel en 9 van de 10 artsen…vrienden KH en dan opeens, iemand die mijn tante Sonja B hoog heeft zitten, kan niet slecht zijn. Opeens was Daar Sonja Barend en of ik die hoogacht, roem is haar niet naar het hoofd gestegen- ik noem haar in een interview van een paar jaar geleden, haar tante. Ze tellen screenshots en God weet wat allemaal meer.

Ik als jullie dat allemaal kunnen, kun je ook mijn ip adres vinden. Een groep mensen die naar hun zeggen, wegens bedreiging politie bescherming heeft. Schat en schatrijk en dat blijkt waar. Ze mag blij zijn, dat ik haar e-mailadres er niet bijzet. Het mag misschien weerbaar ogen , maar ik ben een WRAK .

In Croisade van een Croiset uitgegeven 2008 stond al BREIN, GHETTO van GEDACHTEN tegen, eveneens Echo van het verleden. Nagenoeg de titel van de film van Joosje Asser.

Oud uit Croisade DS is niet aan de orde.
Zou “KORAN op de MOLEN”
van de stalkers zijn.

Imaginaire interview. Manja Croiset

Onherroepelijk aftakeling en ziek zijn. Er is meer dan oorlog waar ik overschrijf/ schreef. Een imaginaire interview. Meer monoloog. “Waarom schrijft u?” Een poging om van mes chagrins mes plaisirs te maken en om wantoestanden aan de kaak te stellen. Eerst keek ik met verbijstering naar mijn imposante Wikipedia. De verbijstering is gebleven, echter met een andere invalshoek. Hoe is het mogelijk, dat ik onbekend ben bij het grote publiek? Dat moet meer zijn dan mijn bedlegerigheid, dat kan niet anders. Veel mentale problemen zijn overwonnen, nieuwe dienen zich aan door mijn verwoeste lichaam. Weinig aansluiting bij mensen vinden in combinatie met mijn fysieke beperkingen. Contacten waar ik me prettig bij voel, zijn geblokkeerd. Overgeleverd aan ‘zorg’ daar is de ZORGvuldigheid ver te zoeken, terwijl het juist heel nauw steekt. In plaats van goed te luisteren, is het onbegrip groot. Je kan iemand ‘lezen’ zonder een woord of aanraking. Het odium van de querulant /arrogant. Soms voel ik me een estafette stokje, dat zo snel mogelijk moet worden doorgegeven. Welke arts / jurist heeft de bereidheid toe te geven, dat ik het beter weet/ een fout toe te geven? (ze zijn er wel) Om nog maar te zwijgen van het CIZ Wijkteams Zorgkantoren. Gevoelsmatig benadert het een onder curatele stelling. Slechte hulp is geen hulp. Geforceerde intimiteiten zijn geen intimiteiten. Geholpen moeten worden en verantwoording afleggen aan mensen, die geen flauw benul hebben waarover het gaat. Hoe vaak heb ik gehoord? “Je bent de enige niet? “ Verdomd ‘t-is-nie-waar. Nee, dat heb ik nog nooit gedacht, veel te veel gezien. Menig vals woord aan mijn adres. Ook zonder schelden: “we leven in het rijke westen, daar pluk ook jij de voordelen van.” Armoede zonder geldgebrek kan heel groot zijn. No escape door het stigma van de psychiatrische patiënt. Toch kan ik ondanks mijn blik op de wereld zo geabsorbeerd worden door pijn, dat mijn perceptie en interesse afneemt of ja, dat weet ik nu wel. Neuralgieën, gevoelloosheid, paresthesie valt alledrie onder de noemer pijn. Meer dan een jaar geleden zei ik : het is ook pijn. Eveneens ik ben PIJN. Een immense schok toen ik een poosje terug schreef: ”leefde ik maar in een oorlogsgebied en werd doodgeschoten.” Volledig bewust van wat ik zei. Natuurlijk trachtte ik te helpen, toen ik erachter kwam, dat iemand vlak daarvoor een vriend op die wijze was kwijt geraakt. Troost daarin bestaat nauwelijks. Vreselijk als je iets zegt en de reacties: “o, dat heb ik ook. Ik begrijp je volledig” totaal iets anders. Natuurlijk zegt hij/zij dat uit eenzaamheid. Velen willen mij een lesje leren. Denken dat ik geen mededogen heb, niets is minder waar. Mijn empathie en kennis is groot. Mijn leven een te harde leerschool. Helaas hypersensitief. Liefst zou ik al het leed van iedereen weg nemen. Je feliciteert bij een geboorte, maar ik denk, o mijn god wat staat dat kind te wachten. Vroeger haalde ik afhankelijkheid en hulpbehoevend door elkaar, een pejoratief andere lading, die soms wel op elkaar aangrijpt. Een heel systeem moet op de schop. De regelgeving in de (para)medische wereld is absurd. Elke schijf meer, is er een teveel en de zeggenschap te groot.

Als jongste van drie dochters, mijn oudste zus eerste generatie. Ieder de eigen problematiek en karakter, waarvan ik denk dat ik de meeste inzichten heb verworven door mijn bizar verlopen leven. Mijn weblog: “ inzicht zonder uitzicht” kennis maakt zeker niet gelukkig. Maar kennis vergaren uiterst boeiend. Grote veranderingen heb ik doorgemaakt. Te laat voor mijn lichaam. Een gruwelijk einde. Manjaforisme “een mening is subjectief en derhalve geen feit” Daaraan inherent: “ik kan niet in hun hart en hoofd kijken” Niemand heeft voor zijn plezier problemen of is ziek. Wel weet ik, dat ik de kunst tot introspectie versta. Een Einzelgänger zeker, maar een gedwongen isolement is iets anders, door zacht uitgedrukt mijn handicaps en weer veroordeeld tot ongewenst betaald ‘gezelschap’ dat zelden doet wat ik vraag. Om te eindigen met de woorden, die bovenaan mijn Facebook account staan. “Mijn tong is scherp geworden van het likken aan mijn wonden, het levert spitsvondigheden op” Mijn wens voor het einde consistent. De doodsangst van mijn moeder heb ik overgenomen. Na haar stervensbegeleiding was ik hem kwijt. Nieuwe gevechten in mijn leven, onrechtvaardigheid, waarvoor ik niet week, eisten hun tol en die angst kwam terug. De martelgang is echter zo inhumaan, dat die angst daarbij in het niets verdwijnt. Ik kijk vele disciplines daar op aan. De laatste versie van MIJN ODYSSEE is uitzonderlijk en verdient een Hardcover… Waarom die zo veel duurder is dan de paperback met wat royalty €48,75 de Hardcover €75,95 zonder? Bij inkoop door mij nog geen €5 verschil. Mensen, die dit lezen en de wereld die er achter schuil gaat niet kennen, kunnen het terzijde leggen of mijn Odyssee lezen. Een lesboek, dat absoluut niet alleen over mij gaat, verslaggeving van impressies. Een immens karwei, elk woord tot je door laten dringen en laten beklijven. Alles wat hier staat is eerder door mij gedebiteerd. Teveel gedaan…

Amechtig ga ik een soap kijken, daarvoor heb je noch ogen noch oren nodig en is concentratie(kamp, denk ik automatisch) overbodig.

Voor zelfkennis, is introspectie hoofdzaak.
https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Manja_Croiset

Lieve Manja, je bent geestig. Je doet me aan  de Tucholsky titel denken Lerne Lachen ohne zu weinen. Je een mening is.. is mijn favoriet.

Ik word langzaam weer beter en ik weet dat ik bevoorrecht ben en blessings to count heb , het kost me de grootste moeite om me daartoe te zetten.

 

Er zijn momenten op de dag dat ik me wel OK voel maar het is niet meer dan een half uurtje in de ochtend vandaag bijvoorbeeld.

Liefs,

FD

Zijn reactie ontlokte me een glimlach en een lichtje in mijn ogen met het gevoel erbij te horen. De nacht werd verder een pijntopper. Er speelt zich hier een tragedie en een ongelooflijk schandaal sf. Ik verga van de pijn.

Overigens vind ik het volkomen onzin, dat jij “ blessings moet counten”

 

 

ED3BF8D1-415A-4461-B8C5-B21FA7B81BF8

 

301E7F56-8EEB-49CD-B6A2-AAB4D09BD315EF57432B-01CC-4E6E-B27D-EF03A199FED9

Mijn leven onzichtbare tralies Manja Croiset Dietske Geerlings.

Verrast en ontroerd, tref ik zojuist deze recensie in mijn mailbox.

https://www.dietskegeerlings.nl/manja-croiset-mijn-leven-achter-onzichtbare-tralies?fbclid=IwAR1ytYcFnkkKE13UOUJBDu5qf9phFTcyQLGVd7tJ9iITFyZIm1vfhvmTwfs

Een paar kanttekeningen over onbekende namen. Mevrouw Geerlings een generatie jonger en geen Amsterdammer. Vele namen zijn van bekende Nederlanders, het milieu waar ik opgroeide. Vriendinnetjes zowel op de lagere als middelbare school. Bart Berman refereerde eerder aan mijn specifiek stijl van Lyrisch Proza. Prozee is niet voor niets ontstaan.

Resteert een woord van dank aan Dietske Geerlings.

https://www.ako.nl/mijn-leven-achter-onzichtbare-tralies-9789402169874.html

Vondelpark
Voor de deur met mijn oudste zus.
Eerste klas lagere school.
Ballet meisje.
Vierde klas nog 9 jaar in juli jarig en ik maakte mijn 1e boekje op een oude type machine en eigen tekeningetjes. Vele jaren later zou ik het uitgeven met de oorspronkelijke blaadjes gescand en een tweede sprookje, dat zich in Artis afspeelt.

https://www.ako.nl/wendy-wil-krokodillentranen-drogen-9789402154115.html

Schnitt uit een klassenfoto 6e klas lagere school.
Tekst uit het boek. Mijn leven achter onzichtbare tralies.

Woon en leefomgeving.
Dansen voor de Unicef
Schnitt uit een foto, 1e klas Barlaeusgymnasium.
Zo open ik het boek, dat hierop volgt.

https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Lijst_van_Amsterdammers

https://en.m.wikipedia.org/wiki/List_of_Dutch_Jews

De foto erboven in mijn jeugd en deze in het heden.

Zo komt hij beter tot zijn recht. Wie is die vrouw in de spiegel? Bloemlezing of Rouwkrans. Tussen Proust en Anna Enquist. Mijn liefje wat wil je nog meer.

https://www.dietskegeerlings.nl/

https://www.libris.nl/boek/?authortitle=manja-croiset%2Fwie-is-die-vrouw-in-de-spiegel-9789089544766

Een schitterend en onverwacht sinterklaascadeau. Manja Croiset

Een heel onverwacht en schitterend Sinterklaas cadeau.

https://www.dietskegeerlings.nl/manja-croiset?fbclid=IwAR3xsB-vnC3UpK54_Kwn3q79VGAYjaZnfcSrJqcaDtB7Tt42wY43tcjMfHw

Maanlicht passend bij 5 december.
Dietske draagt me nagenoeg op vleugels.
Dankjewel, Dietske


Voor de duidelijkheid Schrijfster van
“Waar maanlicht vleugels draagt.” Fout van mijn zijde , “vleugels raakt.”

Mag ik u adviseren niet online te kopen of u bestelt meer dan deze bundel. Het wordt anders onevenredig duur.

https://www.ako.nl/wie-is-die-vrouw-in-de-spiegel-9789089544766.html?fbclid=IwAR2KrySUhGeYUoC0VLaC_h-vs-dr4EtiuhH4j09yEmZOdhq4z84JT1TEUr0

Dietske schreef al eerder 3 schitterende gedichten voor en over me.

https://www.dietskegeerlings.nl/manja-croiset

Een reactie, die mevrouw Geerlings kreeg. Al een eerste reactie gekregen van iemand die sprakeloos was… ze schreef dat ze normaal gesproken niet van recensies hield omdat ze zich zelf wilde laten verrassen, maar bij de analyse van jouw gedicht voelde ze hoe juist ook de gedachten van een ander haar ogen konden openen… 😊

https://www.tzum.info/2020/10/recensie-dietske-geerlings-waar-maanlicht-vleugels-raakt/

Mevrouw Geerlings schreef o.a een recensie op een bundel van Anna Enquist, ook Proust komt voorbij.

Op deze site zowel haar visie op anderen als haar eigen werk.

https://www.dietskegeerlings.nl/recensies