Doodtreiteren is legaal. Manja Croiset

Ruim twee weken verberg ik het nu voor mijn naasten en in trek het niet meer. Dreigement, niet gevaarlijk, Slechts een waarschuwing, dat is gebleken

Auschwitz herdenking op zondag 31 januari

Tijd voor een naamsverandering Shoah herdenking. Vorig jaar een hypocriet gebeuren. Op zondag altijd op zondag, op andere dagen werd er niet vermoord. Auschwitz werd bevrijd door de Russen. Maar inmiddels symbool voor de Shoah.

Ik ga iemand wel verdiend in het zonnetje zetten n.l Frank Diamand https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Frank_Diamand

Zorg hier eens voor. Iemand zijn staat van dienst. https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_Dutch_Jews
Hoe had ik gehoopt, dat deze onaantastbare crimineel hiermee zijn eigen graf zou graven, maar helaas. En laat je niets wijsmaken dat zgn kwetsbare vrouwtje guilty as HELl. Zonder ook maar 1 seconde te liegen bij familie van? In Nederland is maar 1 tak familie heet geen Croiset en treedt niet graag op de voorgrond.

De voorkant min of meer zeker…

Met mijn standpunten maak ik geen vrienden. Ik weigerde deelname aan de actie behoud van het Huis van Etty Hillesum vermoord en dat zijn er meer dan 6 miljoen, ja maar haar boek is in X aantal talen verschenen. Is het dan erger en die erkenning heeft ze postuum al binnen, Dat is mede mijn waardering voor Alfred Edelstein of het De Miranda betreft of iemand uit een volkswijk en over het geslijm over Anne Frank rond 4 mei, bijzonder “ondanks alles blijf ik geloven in de goedheid van de mens” nou ik niet. Maar ziek van verdriet haalde ik uit. “Ja, dat dacht ze echt toen ze aan typhus overleed en naar beneden lazerde en twee dagen ervoor haar zuster die naast haar lag.” Dan ben ik niet populair, wat er dan gebezigd wordt is geen ABN . Bestaat er beschaving in het kader van de Shoa? Ik had het nog over mijn vader fatsoen en SHOA.

Dan ga ik me nu ‘overgeven’ aan PIJN VERDRIET en EENZAAMHEID. Teveel van mezelf gevergd.

Imaginaire interview. Manja Croiset

Onherroepelijk aftakeling en ziek zijn. Er is meer dan oorlog waar ik overschrijf/ schreef. Een imaginaire interview. Meer monoloog. “Waarom schrijft u?” Een poging om van mes chagrins mes plaisirs te maken en om wantoestanden aan de kaak te stellen. Eerst keek ik met verbijstering naar mijn imposante Wikipedia. De verbijstering is gebleven, echter met een andere invalshoek. Hoe is het mogelijk, dat ik onbekend ben bij het grote publiek? Dat moet meer zijn dan mijn bedlegerigheid, dat kan niet anders. Veel mentale problemen zijn overwonnen, nieuwe dienen zich aan door mijn verwoeste lichaam. Weinig aansluiting bij mensen vinden in combinatie met mijn fysieke beperkingen. Contacten waar ik me prettig bij voel, zijn geblokkeerd. Overgeleverd aan ‘zorg’ daar is de ZORGvuldigheid ver te zoeken, terwijl het juist heel nauw steekt. In plaats van goed te luisteren, is het onbegrip groot. Je kan iemand ‘lezen’ zonder een woord of aanraking. Het odium van de querulant /arrogant. Soms voel ik me een estafette stokje, dat zo snel mogelijk moet worden doorgegeven. Welke arts / jurist heeft de bereidheid toe te geven, dat ik het beter weet/ een fout toe te geven? (ze zijn er wel) Om nog maar te zwijgen van het CIZ Wijkteams Zorgkantoren. Gevoelsmatig benadert het een onder curatele stelling. Slechte hulp is geen hulp. Geforceerde intimiteiten zijn geen intimiteiten. Geholpen moeten worden en verantwoording afleggen aan mensen, die geen flauw benul hebben waarover het gaat. Hoe vaak heb ik gehoord? “Je bent de enige niet? “ Verdomd ‘t-is-nie-waar. Nee, dat heb ik nog nooit gedacht, veel te veel gezien. Menig vals woord aan mijn adres. Ook zonder schelden: “we leven in het rijke westen, daar pluk ook jij de voordelen van.” Armoede zonder geldgebrek kan heel groot zijn. No escape door het stigma van de psychiatrische patiënt. Toch kan ik ondanks mijn blik op de wereld zo geabsorbeerd worden door pijn, dat mijn perceptie en interesse afneemt of ja, dat weet ik nu wel. Neuralgieën, gevoelloosheid, paresthesie valt alledrie onder de noemer pijn. Meer dan een jaar geleden zei ik : het is ook pijn. Eveneens ik ben PIJN. Een immense schok toen ik een poosje terug schreef: ”leefde ik maar in een oorlogsgebied en werd doodgeschoten.” Volledig bewust van wat ik zei. Natuurlijk trachtte ik te helpen, toen ik erachter kwam, dat iemand vlak daarvoor een vriend op die wijze was kwijt geraakt. Troost daarin bestaat nauwelijks. Vreselijk als je iets zegt en de reacties: “o, dat heb ik ook. Ik begrijp je volledig” totaal iets anders. Natuurlijk zegt hij/zij dat uit eenzaamheid. Velen willen mij een lesje leren. Denken dat ik geen mededogen heb, niets is minder waar. Mijn empathie en kennis is groot. Mijn leven een te harde leerschool. Helaas hypersensitief. Liefst zou ik al het leed van iedereen weg nemen. Je feliciteert bij een geboorte, maar ik denk, o mijn god wat staat dat kind te wachten. Vroeger haalde ik afhankelijkheid en hulpbehoevend door elkaar, een pejoratief andere lading, die soms wel op elkaar aangrijpt. Een heel systeem moet op de schop. De regelgeving in de (para)medische wereld is absurd. Elke schijf meer, is er een teveel en de zeggenschap te groot.

Als jongste van drie dochters, mijn oudste zus eerste generatie. Ieder de eigen problematiek en karakter, waarvan ik denk dat ik de meeste inzichten heb verworven door mijn bizar verlopen leven. Mijn weblog: “ inzicht zonder uitzicht” kennis maakt zeker niet gelukkig. Maar kennis vergaren uiterst boeiend. Grote veranderingen heb ik doorgemaakt. Te laat voor mijn lichaam. Een gruwelijk einde. Manjaforisme “een mening is subjectief en derhalve geen feit” Daaraan inherent: “ik kan niet in hun hart en hoofd kijken” Niemand heeft voor zijn plezier problemen of is ziek. Wel weet ik, dat ik de kunst tot introspectie versta. Een Einzelgänger zeker, maar een gedwongen isolement is iets anders, door zacht uitgedrukt mijn handicaps en weer veroordeeld tot ongewenst betaald ‘gezelschap’ dat zelden doet wat ik vraag. Om te eindigen met de woorden, die bovenaan mijn Facebook account staan. “Mijn tong is scherp geworden van het likken aan mijn wonden, het levert spitsvondigheden op” Mijn wens voor het einde consistent. De doodsangst van mijn moeder heb ik overgenomen. Na haar stervensbegeleiding was ik hem kwijt. Nieuwe gevechten in mijn leven, onrechtvaardigheid, waarvoor ik niet week, eisten hun tol en die angst kwam terug. De martelgang is echter zo inhumaan, dat die angst daarbij in het niets verdwijnt. Ik kijk vele disciplines daar op aan. De laatste versie van MIJN ODYSSEE is uitzonderlijk en verdient een Hardcover… Waarom die zo veel duurder is dan de paperback met wat royalty €48,75 de Hardcover €75,95 zonder? Bij inkoop door mij nog geen €5 verschil. Mensen, die dit lezen en de wereld die er achter schuil gaat niet kennen, kunnen het terzijde leggen of mijn Odyssee lezen. Een lesboek, dat absoluut niet alleen over mij gaat, verslaggeving van impressies. Een immens karwei, elk woord tot je door laten dringen en laten beklijven. Alles wat hier staat is eerder door mij gedebiteerd. Teveel gedaan…

Amechtig ga ik een soap kijken, daarvoor heb je noch ogen noch oren nodig en is concentratie(kamp, denk ik automatisch) overbodig.

Voor zelfkennis, is introspectie hoofdzaak.
https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Manja_Croiset

Lieve Manja, je bent geestig. Je doet me aan  de Tucholsky titel denken Lerne Lachen ohne zu weinen. Je een mening is.. is mijn favoriet.

Ik word langzaam weer beter en ik weet dat ik bevoorrecht ben en blessings to count heb , het kost me de grootste moeite om me daartoe te zetten.

 

Er zijn momenten op de dag dat ik me wel OK voel maar het is niet meer dan een half uurtje in de ochtend vandaag bijvoorbeeld.

Liefs,

FD

Zijn reactie ontlokte me een glimlach en een lichtje in mijn ogen met het gevoel erbij te horen. De nacht werd verder een pijntopper. Er speelt zich hier een tragedie en een ongelooflijk schandaal sf. Ik verga van de pijn.

Overigens vind ik het volkomen onzin, dat jij “ blessings moet counten”

 

 

ED3BF8D1-415A-4461-B8C5-B21FA7B81BF8

 

301E7F56-8EEB-49CD-B6A2-AAB4D09BD315EF57432B-01CC-4E6E-B27D-EF03A199FED9

Slechts een ‘grapje’ WoordCartoon MANja Croiset

Wel waargebeurd en pas Yom Echad van 7 dagen in het zwarte gat en dan volgt er weer een, misschien zelfs langer.

Helemaal een rare dag in 1963 trouwde mijn oudste zus en was ik geëxcommuniceerd “..

Mensen snappen het echt niet, dat Geen Wensen. Manja Croiset

De mensen begrijpen echt niet dat hun wensen misplaatst zijn en op verwensingen neerkomen. Zal ik provoceren en “val dood” naar mijn hoofd krijgen? Dan kan ik zeggen ” ja, graag”

Diversiteit aan headers door de jaren heen, maar pijn en angst zijn zo gruwelijk Manja Croiset

Tracht iets te doen, maar de PIJN HORRIFICALLY

Schnitt uit de film Manja, een leven achter onzichtbare tralies. Geen opwekkende film. Maar het leven een feestje vergeleken bij nu. Elke dag hulp, nog niet kamerbreed uitgekotst en nu -los van dat er niemand is- ook niet meer verdragen. The Hermit With WiFi
Maandag, het duurde even tot ik me dat realiseerde,

Getimmer en iPad vertelt me “hoe laat het is”

Have Mercy, Lord. Allebei bestaan niet, toch weer een associatie. Film. The Lord The Lady and the Butler,

La Douce France? Snee hoor.

Ruim 50 jaar geleden, wat een rit wat een situatie
Bewogen Beweging? Gefixeerd van de Pijn. Zo stijf als een plank, waar is de strijkbout.
Is er nog iets gezond.

Geen kracht voor wat dan ook.

Grootste deel van mijn in omloop zijnde oeuvre. Manja Croiset

Eindelijk zijn de abusievelijk op mijn naam staande glitterboekjes verdwenen. Nu nog die 4 ct goedkopere over de Shoa die nooit voorbij gaat.

https://www.bruna.nl/INTERSHOP/web/WFS/tba-bruna_nl-Site/nl_NL/-/EUR/ViewParametricSearch-SimpleOfferSearch?SearchTerm=MANja+Croiset&filterOptions=eyJjYXRlZ29yeUlEIjpudWxsLCJwYWdlU2l6ZSI6MjQsInBhZ2VSZXF1ZXN0IjoxLCJ0ZXJtIjoiTUFOamEgQ3JvaXNldCIsInNlYXJjaFBhcmFtZXRlciI6IiIsInNlbGVjdGVkRmlsdGVycyI6W119&fbclid=IwAR0amjsQE0–I81Mnn0GrTb__F7YhoDU6pCeGacc0HKZ2FbXfjjCUkUndzo

https://www.athenaeum.nl/boek/?authortitle=manja-croiset%2Fmijn-leven-achter-onzichtbare-tralies–9789402169874&fbclid=IwAR0Jg-lgIUDZLRFrLyhLyJEKlgroDIeHkNxT36OqeqxrlQkckFvKoHQQHXI

Waarom is die foto niet groter.

Overpeinzingen op de dag dat mijn vader 9 jaar geleden overleed. Manja Croiset

https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Odo_Croiset

Wim Vasbinder ook een huisarts. Gepromoveerd.

https://manjacroiset.com/2011/11/18/odo-croiset-overleden/

In memoriam Odo Croiset en mega Inculpatie naar de kongsi die artsen vormen.

Vandaag is het 9 jaar geleden dat mijn vader overleed. In de aanwezigheid van zijn vrouw zijn drie dochters en twee Nederlandse kleinzoons.

Nog een heftig half jaar met mijn moeder zou volgen. Doodsangst voortvloeiend uit de Shoa, die ik kwijt raakte door de stervensbegeleiding van haar, ze haalde 30 kilo niet meer

De speeches bij zijn crematies zijn in mijn hoofd en hart gegrift, met die name die van zijn schoonkleindochter. Zoals alles onthouden

Zoon van Wim Vasbinder van uit een universiteit in Nanyang

De documentaire door Willy Lindwer Manja, een leven achter onzichtbare tralies https://vimeo.com/344988193 Wachtwoord Amsterdam!

En of er leven was na de dood van mijn ouders, mijn grootste werken hierna geschreven. Toen de film af was , was er een wonder gebeurd. Uiteindelijk volwassen, te laat voor mijn lichaam.

De dood van onze ouders leidde tot het uiteen vallen van onze familie. Meer usance dan afwijking bij Shoah overlevenden. Naarmate het langer geleden is en ik zieker word, mis ik ze meer.

Ik kijk genuanceerd terug op deze elk op hun wijze dappere mensen, het ouderschap bleek geen sine cure. Begrijpelijk.

Omzien in een wrok? Nee dingen hadden hun plek.
Jammer dat de cineast, die een hele middag bij mijn ouders heeft zitten praten, mijn vader niet heeft geciteerd: “we hebben het Manja compleet verkeerd aangepakt”

Mijn moeder heeft zelf gezegd, toen ik mijn medeleven uitsprak over haar voortschrijdende hulpbehoevendheid: “maak je over mij maar geen zorgen, kind. Ik heb een beter leven gehad dan jij. “

Bij mijn zusters ligt dat helaas anders.

Een is na jaren bijgedraaid, want ik wijk niet voor mijn overtuiging. Het is een ongelooflijk schandaal wat hier plaats vindt in een Westers land.

“ onder alle omstandigheden thuissituatie”

Na vele voorvallen is ondanks zijn fysieke onvermogen Hal mijn grootste ijkpunt gebleven.

(het kan vermeld zijn rol in mijn leven is bekend, uit boeken. Het NHM e.d.) Mijn neef heeft het lang volgehouden zijn liefde onverminderd, zijn incasseringsvermogen niet. Het mijne net zomin.
Hulp verdraag ik niet meer. Te laat.

Meer begrip van de thuistandarts als ik dat nog volbreng dan de rest van de artsen bij elkaar.

WO II en veel breder dan dat is beschreven in 

“Over de Shoah die nooit voorbij gaat”

Uitgebreid gedocumenteerd. WOII en Discriminatie door de eeuwen heen
Mijn leven aangevuld als Heintje Davids met:
En Passant de Pandemie en de terreur S Paty en de rest van de terreur. Geschiedschrijving is niet mild.

Die niet zo beste ouders hielden dat zooitje ongeregeld wel bij elkaar.

Ik denk ze geschokt zouden zijn. Niet dat ze illusies hadden over hun dochters. Maar hoe artsen hier hebben huis gehouden is ‘een schandvlek op het blazoen van die vakgroep’ ik heb me een waardig dochter van een verzetsman getoond. Het heeft niet mogen baten.

Niet uitvoerbaar, maar wis en waarachtig een Zaak voor Het Gerechtshof voor de Rechten van de Mens, misdaad tegen de menselijkheid.

In memoriam Odo Croiset en een Inculpatie tegen de medici en het gesloten rechtscircuit.

Niet alleen ik lijd daaronder, de bij me betrokken gebleven Nederlandse familie heeft stevige averij op gelopen met een dieptepunt dit jaar.

Niet dat ik zou kunnen, ware hij begraven dan had ik deze dag zeker vorm gegeven om met mijn overpeinzingen daar bij stil te staan.  Nu is het op deze wijze. 

Ze zijn er nog. Gelukkig zij ze er niet meer

Mijn gezonde verstand is ziekmakend.

Eenzaamheid , Verwaarlozing en het ongewenst zijn, heeft een ongekende impact. Terug naar voor mijn geboorte, niet de bedoeling en dat Leitmotiv is gebleven.

Inzicht zonder uitzicht.

Ondanks dat elke vorm van hulp me te zwaar valt of juist daarom de hoogste tijd om de knuppel in het openbaar in het hoenderhok te gooien.

Het geknoei van incompetente arts met die belachelijke macht, begin bij de eerste en dan een sneeuwbaleffect. “Gewoon achter haar gelaten” actueel door de dienstweigering tijdens de waarneming, mijn mails “fout van de assistente of van haar?” Uiteindelijk heeft de huidige huisarts mijn mail aan haar doorgestuurd. Geen reactie. Totaal geen gevoel voor nuance, toen ik boeken met een briefje retour kreeg “Hoi Manja” .
Inclusief het bordje met spreuk voor de opening van de nieuwe praktijk, de aanleiding van haar onverwachte en overhaaste “SCen arts bellen” waarover heel veel te zeggen is. Het is allemaal vast gelegd. Ik heb lang een warm en lief gezicht gehouden. Ook niet oud en nu…

Geen flauw benul van de impact. Een Foto en naam kan toegevoegd, de naam geef ik vrij een publiek geheim Mevrouw S van Loon huisarts, zij was het die de AUthanasie bij mijn vader voltrok. Waarom Au en niet Eu vanwege de blunders eraan voorafgegaan.
Een lieve vrouw, maar blijkbaar ontbreken de inzichten en zich ook niet bewust van haar vele tegenstrijdigheden.

Niet eens fel agressief, maar een arts, die niet weet wat ze voor verwoesting aanricht, hoort voor het tuchtcollege en dan een sneeuwbaleffect, een gezuiverde naam en misschien een kans op een beter einde, maar in wezen ook daarvoor te laat.

Leuk? Nee, wraak is niet zoet, maar heel bitter, het is geen wraak, maat de hoogste tijd dat de feiten naar buitenkomt, ook de media gaven geen luisterend oor. Tijd voor een ander rechtscircuit.

Als overlast begonnen en opnieuw. Ik schreef aan iemand: “je hoeft voor houden van geen examen te doen” wie , ja my appletree. Plus mijn neef heeft me decennia zien vechten tegen de bierkaai en altijd zien verliezen. Maar hun eigen leven en sores en Hal no doubt about that. Maar ik hoor bij niemand en dat is altijd zo geweest. Hier lig ik en ik kan niet anders en god almachtig is er niet. Gelukkig maar want wat zou dat een sadist zijn. De halve dag naar mijn beker met tandenborstel gezocht en hij staat toch gewoon naast me.

Wanneer worden er meer mensen wakker? Dat Kastesysteem slaat nergens op. Gelijke rechten voor iedereen. En een arts volgens wie ik niet geboren ben. Hij had op het bordje bij de deur – een soort van Stolpersteine- zelf gelezen dat mijn moeder im Auschwitz was vernoord. Een Witz

https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Lijst_van_Amsterdammers

2015, beneden kwam ik al niet meer, wel minder in bed. Maar nier zitten zonder steun en nj…

https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Manja_Croiset#

Het kan je de kop kosten , maar monddood nooit. Manja Croiset

Dat als je je zo voelt en hulpbehoevend en afhankelijk bent, dat is moed, huilde de bedelares. Op zoek naar liefde struin je desnoods De vuilnisbelt af. In de bundel “De nachten hadden naar de wadden gemoeten“