Doodtreiteren is legaal. Manja Croiset

Ruim twee weken verberg ik het nu voor mijn naasten en in trek het niet meer. Dreigement, niet gevaarlijk, Slechts een waarschuwing, dat is gebleken

Metamorfose van de Wereldoorlog Discriminatie Manja Croiset

Leuker kunnen we het niet maken, gekker wel. Is dit een idee? Alle blanken the US uit, verenigd is er niets. Natuurlijk is dit onmogelijk, maar realiseer het je wel. Dat impliceert eveneens, dat wij/ ik ons niet moeten verontschuldigen voor de Slavenhandel e.d.

https://www.diapasonmag.fr/a-la-une/debussy-censure-a-new-york-32386?fbclid=IwAR1zVCzUueVCsVj6BchAdVV3mjbD_jg4LLvjlRqePSz-FbEB_KCDUVqUz6A

Door Frits Abrahams. NRC. Manja Croiset doorgeefluik

Nee, zo’n winter komt er niet meer. De mensheid legt het loodje. Terwijl ik dit type, hoor ik vogels vrolijk fluiten. Hun snavels zijn nog niet aan elkaar gevroren.

Komen nu de Russen? Die zijn wel wat meer gewend. Ik denk aan het boek Michael Strogoff koerier van de tsaar. Jules Verne. Of was het de kinderserie op tv? Ti ta tovenaar dan doe ik ‘dit’ en alles staat stil. Eerlijk is eerlijk, ik zat vroeger ook liever met een boek bij het pot kacheltje, het enige dat ons huis rijk was.

Hier in mijn bed is niets veranderd, tenminste als er wel voedsel surply is…

Je staat voor je principes, nou nee ik lig. Manja Croiset.

Niet te geloven je kan niet gewoon een toneelstuk toevoegen!

https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Eli_Asser
Terwijl hij er bij Bernhard Droog gewoon bijstaat.
Dat een idee of wordt het daar door ook verwijderd ?
Op deze pagina toevoegen waarom staat Brizmilah niet bjj Eli Asser.
Niet nu morgen dan kom er iemand, maar in de oudejaars herrie ook op mijn weblog verbonden met LinkedIn.
Je bent een activist niet alleen als het je uitkomt.
Manja Croiset , per slot van rekening was mijn vader een verzetsman.

https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Bernhard_Droog
De acteur en getuige is overleden!
Maar je vaders naam Joosje , staat er niet bij.
Ik ben nog niet klaar, maar eerst even ikzelf.
Manja Croiset

De media guilty as hell!

“Manja, leven achter onzichtbare tralies ZOU bij de VPRO komen, voor die zgn. première. Een noodgreep. Agaath was met mij bevriend, een zeer  belangrijke bijdrage.

Hella met Hans.

Van de hare was nog niets bekend.

Natuurlijk moet ze geweten hebben van de mijne.

Men vond mij paranoïde. We weten nu beter!
Hal die op zijn geheime nummer werd gebeld een bedreiging aan mijn adres,

als ik mijn woorden niet introk. Dan een rechtszaak.
Leuk was anders maar intimideren laat ik me niet!

Manja Croiset

Imaginaire interview. Manja Croiset

Onherroepelijk aftakeling en ziek zijn. Er is meer dan oorlog waar ik overschrijf/ schreef. Een imaginaire interview. Meer monoloog. “Waarom schrijft u?” Een poging om van mes chagrins mes plaisirs te maken en om wantoestanden aan de kaak te stellen. Eerst keek ik met verbijstering naar mijn imposante Wikipedia. De verbijstering is gebleven, echter met een andere invalshoek. Hoe is het mogelijk, dat ik onbekend ben bij het grote publiek? Dat moet meer zijn dan mijn bedlegerigheid, dat kan niet anders. Veel mentale problemen zijn overwonnen, nieuwe dienen zich aan door mijn verwoeste lichaam. Weinig aansluiting bij mensen vinden in combinatie met mijn fysieke beperkingen. Contacten waar ik me prettig bij voel, zijn geblokkeerd. Overgeleverd aan ‘zorg’ daar is de ZORGvuldigheid ver te zoeken, terwijl het juist heel nauw steekt. In plaats van goed te luisteren, is het onbegrip groot. Je kan iemand ‘lezen’ zonder een woord of aanraking. Het odium van de querulant /arrogant. Soms voel ik me een estafette stokje, dat zo snel mogelijk moet worden doorgegeven. Welke arts / jurist heeft de bereidheid toe te geven, dat ik het beter weet/ een fout toe te geven? (ze zijn er wel) Om nog maar te zwijgen van het CIZ Wijkteams Zorgkantoren. Gevoelsmatig benadert het een onder curatele stelling. Slechte hulp is geen hulp. Geforceerde intimiteiten zijn geen intimiteiten. Geholpen moeten worden en verantwoording afleggen aan mensen, die geen flauw benul hebben waarover het gaat. Hoe vaak heb ik gehoord? “Je bent de enige niet? “ Verdomd ‘t-is-nie-waar. Nee, dat heb ik nog nooit gedacht, veel te veel gezien. Menig vals woord aan mijn adres. Ook zonder schelden: “we leven in het rijke westen, daar pluk ook jij de voordelen van.” Armoede zonder geldgebrek kan heel groot zijn. No escape door het stigma van de psychiatrische patiënt. Toch kan ik ondanks mijn blik op de wereld zo geabsorbeerd worden door pijn, dat mijn perceptie en interesse afneemt of ja, dat weet ik nu wel. Neuralgieën, gevoelloosheid, paresthesie valt alledrie onder de noemer pijn. Meer dan een jaar geleden zei ik : het is ook pijn. Eveneens ik ben PIJN. Een immense schok toen ik een poosje terug schreef: ”leefde ik maar in een oorlogsgebied en werd doodgeschoten.” Volledig bewust van wat ik zei. Natuurlijk trachtte ik te helpen, toen ik erachter kwam, dat iemand vlak daarvoor een vriend op die wijze was kwijt geraakt. Troost daarin bestaat nauwelijks. Vreselijk als je iets zegt en de reacties: “o, dat heb ik ook. Ik begrijp je volledig” totaal iets anders. Natuurlijk zegt hij/zij dat uit eenzaamheid. Velen willen mij een lesje leren. Denken dat ik geen mededogen heb, niets is minder waar. Mijn empathie en kennis is groot. Mijn leven een te harde leerschool. Helaas hypersensitief. Liefst zou ik al het leed van iedereen weg nemen. Je feliciteert bij een geboorte, maar ik denk, o mijn god wat staat dat kind te wachten. Vroeger haalde ik afhankelijkheid en hulpbehoevend door elkaar, een pejoratief andere lading, die soms wel op elkaar aangrijpt. Een heel systeem moet op de schop. De regelgeving in de (para)medische wereld is absurd. Elke schijf meer, is er een teveel en de zeggenschap te groot.

Als jongste van drie dochters, mijn oudste zus eerste generatie. Ieder de eigen problematiek en karakter, waarvan ik denk dat ik de meeste inzichten heb verworven door mijn bizar verlopen leven. Mijn weblog: “ inzicht zonder uitzicht” kennis maakt zeker niet gelukkig. Maar kennis vergaren uiterst boeiend. Grote veranderingen heb ik doorgemaakt. Te laat voor mijn lichaam. Een gruwelijk einde. Manjaforisme “een mening is subjectief en derhalve geen feit” Daaraan inherent: “ik kan niet in hun hart en hoofd kijken” Niemand heeft voor zijn plezier problemen of is ziek. Wel weet ik, dat ik de kunst tot introspectie versta. Een Einzelgänger zeker, maar een gedwongen isolement is iets anders, door zacht uitgedrukt mijn handicaps en weer veroordeeld tot ongewenst betaald ‘gezelschap’ dat zelden doet wat ik vraag. Om te eindigen met de woorden, die bovenaan mijn Facebook account staan. “Mijn tong is scherp geworden van het likken aan mijn wonden, het levert spitsvondigheden op” Mijn wens voor het einde consistent. De doodsangst van mijn moeder heb ik overgenomen. Na haar stervensbegeleiding was ik hem kwijt. Nieuwe gevechten in mijn leven, onrechtvaardigheid, waarvoor ik niet week, eisten hun tol en die angst kwam terug. De martelgang is echter zo inhumaan, dat die angst daarbij in het niets verdwijnt. Ik kijk vele disciplines daar op aan. De laatste versie van MIJN ODYSSEE is uitzonderlijk en verdient een Hardcover… Waarom die zo veel duurder is dan de paperback met wat royalty €48,75 de Hardcover €75,95 zonder? Bij inkoop door mij nog geen €5 verschil. Mensen, die dit lezen en de wereld die er achter schuil gaat niet kennen, kunnen het terzijde leggen of mijn Odyssee lezen. Een lesboek, dat absoluut niet alleen over mij gaat, verslaggeving van impressies. Een immens karwei, elk woord tot je door laten dringen en laten beklijven. Alles wat hier staat is eerder door mij gedebiteerd. Teveel gedaan…

Amechtig ga ik een soap kijken, daarvoor heb je noch ogen noch oren nodig en is concentratie(kamp, denk ik automatisch) overbodig.

Voor zelfkennis, is introspectie hoofdzaak.
https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Manja_Croiset

Lieve Manja, je bent geestig. Je doet me aan  de Tucholsky titel denken Lerne Lachen ohne zu weinen. Je een mening is.. is mijn favoriet.

Ik word langzaam weer beter en ik weet dat ik bevoorrecht ben en blessings to count heb , het kost me de grootste moeite om me daartoe te zetten.

 

Er zijn momenten op de dag dat ik me wel OK voel maar het is niet meer dan een half uurtje in de ochtend vandaag bijvoorbeeld.

Liefs,

FD

Zijn reactie ontlokte me een glimlach en een lichtje in mijn ogen met het gevoel erbij te horen. De nacht werd verder een pijntopper. Er speelt zich hier een tragedie en een ongelooflijk schandaal sf. Ik verga van de pijn.

Overigens vind ik het volkomen onzin, dat jij “ blessings moet counten”

 

 

ED3BF8D1-415A-4461-B8C5-B21FA7B81BF8

 

301E7F56-8EEB-49CD-B6A2-AAB4D09BD315EF57432B-01CC-4E6E-B27D-EF03A199FED9

Slechts een ‘grapje’ WoordCartoon MANja Croiset

Wel waargebeurd en pas Yom Echad van 7 dagen in het zwarte gat en dan volgt er weer een, misschien zelfs langer.

Helemaal een rare dag in 1963 trouwde mijn oudste zus en was ik geëxcommuniceerd “..

Klankkleur in taal. Reëel of pejorativiteit. Manja Croiset

De zo voor de hand liggende foutieve vertaling, ik ben gek. Mal, Malade. Een mal.

Gezien mijn geschiedenis komt ik vanzelfsprekend bij de ‘ANTI’psychiater Foudraine terecht. Hem Fou noemen. Outrageous, iets anders dan boos zijn. Homoniemen zijn er niet in elke taal en zijn het ook niet m.i. Ik ben boos of ik ben woedend. Furieus een gradatie heftiger. Razend.

Plagen, Pesten, Treiteren. Voor mij is schelden erger dan vloeken.

Een gelovige zal vloeken als schelden ervaren. Soms taalgebruik aanpassen uit piëteit aanpassen of de situatie en dan blijkt ook dat gezin en milieu gebonden.

Mensen snappen het echt niet, dat Geen Wensen. Manja Croiset

De mensen begrijpen echt niet dat hun wensen misplaatst zijn en op verwensingen neerkomen. Zal ik provoceren en “val dood” naar mijn hoofd krijgen? Dan kan ik zeggen ” ja, graag”

Politiewerk. Maar zooo moe. Manja Croiset

Straks komt er hulp het is me teveel. Zelfmoord is een belachelijk woord. Hoe kun je jezelf vermoorden? Dat doen anderen. Je rondt het zelf af. En waar gaat het over? Een uitgeklede Wikipedia en een foto, die passé is, niets erotisch aan, verleden tijd. Zet dit naast elkaar. Ik is een Ander, bundel van Frank Diamand en die zin schreef ik inderdaad aan benoemde H.

Dit was en onderstaande is nu. Ik ben de strijd zo moe.

Dit de bedreiging de eerste via Facebook, het andere over de post. Zoals gezegd te moe. Hulp gisteren dat zegt niets over jou. Goed dat ik bij je ben. Maar zooo moe. Of ik me nooit heb afgevraagd WAAROM? Tot in het oneindige.

Aller langer geleden.
De post lookalike. Hij zou te achterhalen zijn. Online gemaakt.
Doe mijn ogen dicht, de wijkagent is bijzonder aardig, maar ik kan niet meer. Toch ingesproken. Gek van uitputting. Uitgestreden. Heks? Dan wel met overgewicht. Ooit een leuk heksenverbond. Dat was liefde. Ik kan niet meer. De bouwwerkzaamheden zijn hervat. De geluidsterreur boort in mijn verwoeste zenuwstelsel. Ik krimp in elkaar van PIJN. Coquetterie waarmee? Zou het de verknipte geest van de ex van mijn oudste neef zijn, die hier in huis heeft gewoond. Daar is hij goed mee weggekomen. Weg, totaal. Nooit meer gezien sinds de dood van mijn MOEder… ja de dood. Heel graag.

Naschrift. Opeens word ik gek in mijn kop. Paniek in mijn lijf.

MIJN HYPERTHYMESIA

MIJN HYPERTHYMESIA is niet in elk opzicht vergelijkbaar met wat u op het internet leest.
Daar wordt het omschreven als iemand, die zich ontzettend veel herinnert, maar puur gericht op zichzelf.
Menigeen met wie ik hier overhoop heb gelegen, zou zich daarover verkneukelen.
“Zie je wel egocentrisch.”
Was dat maar waar, tot in de puntjes alles wat ik ook gezien heb bij anderen.
Tot op de vierkante cm uittekenen van een huis waar ik in mijn kindertijd was.
Diverse mensen hier op Facebook die ik na decennia weer terugzie of een oude liefde, alles tot in de finesses. En denken een enorme rol in mijn leven te hebben gespeeld of NOG spelen.
Zo schrijf ik ook mijn boeken, laat ik me beperken tot Medical Errors.
Zeer zeker niet alleen wat mij is aangedaan, ook de verslaggeving van wat ik zag bij anderen. U, ook? Ongetwijfeld. Maar dit? Iemand, die een verlamd been had na een suïcide poging. Zie een alinea verder*

Maar hoe graag zou ik dit inzetten tegen diverse artsen tuchtcollege of zoals inmiddels
Het Europeeshof voor de Rechten van de Mens, misdaad tegen de menselijkheid.

*Met elektrische stimulans werd dat been weer geactiveerd. Daar was ik niet bij, maar ik heb haar zich een keer zien verkleden, de brandplekjes op dat been.
Ik neem aan overleden Hillie Zondervan.
De grandioze electro shocks beschadigt je geheugen, iemand mocht een weekend naar huis zelfstandig.
Ze komt bij haar ouders, die bleken al jaren geleden verhuisd.
Maar haar vader politie agent, ze ging naar het bureau en daar was hij.
Ik ben geen clairvoyant, wat ik niet heb meegemaakt gelezen, gehoord heb, dat weet ik vanzelfsprekend niet.
Mijn oudste zuster woonde weer in Amsterdam, ik bij mijn ouders in Leiden.
We hadden met ons viertjes een abonnement voor een serie in het Concertgebouw vaste plaatsen.
Op een keer wij waren eerder, kwam er een man naast mij zitten Engels sprekend.
Ik wilde meteen in discussie, mijn vader hield me tegen.
Mijn zus komt binnen en trekt verbaasd haar wenkbrauwen op.
Heel simpel de man met die losse kaart, kreeg een andere plek.
Het is letterlijk als ik zeg het meisje van Little Rock op mijn netvlies gebrand alsof ik erbij was.
Zo zijn er decennia tot in details.
Ik hoop, dat ik hiermee voor eens en altijd de misverstanden de wereld uit heb.
Michiel van Geest kan dit lijkt me bevestigen.
Nu ik hier 8 jaar in een kamer lig -mijn actie radius eerst wat groter – krijg ik minder mee.
Hoe vaak ik naar mijn hoofd heb gekregen, denk je dat je de enige bent, die het moeilijk heeft (gehad)?
Eerst repliceerde ik met: “als dat zou kunnen, hoe mooi zou de wereld zijn!”
Het wordt in toenemende mate pijnlijk.
Natuurlijk zijn er mensen die dingen van mij daarover hebben meegekregen.
In st Veluweland een vrouw, die steevast zei: “het fotografische geheugen”
Alfred Edelstein heb ik maar een paar keer ontmoet, hij opent mijn item in de 2e reportage met:
“Manja Croiset is een observator”
Het is en belastend en frustrerend iets zeker weten, maar de machthebbers winnen altijd.
Door mijn toenemende visus beperkingen en mijn gehoor zijn er vele misverstanden waardoor:
“ik heb gelijk” niet meer klopt. Dit een willekeurige uitlichting.


Hiermee sluit ik dit onderwerp af met verwijzing naar deze tekst. Voor alle duidelijkheid, ik ga geen spervuur van vragen beantwoorden. Natuurlijk ben ik een mens, die wel eens iets gezegd heeft bezijden de waarheid, met name over de decennia psychiatrie. Dat was indertijd een taboe, de stigmatisering is nog steeds actueel. Maar de documentaire over een deel van mijn leven is verleden tijd.

Mijn boeken zijn derhalve niet alleen autobiografisch, maar getuigenissen.

Manja Croiset een kopie van Facebook.