Homeburial Robert Frost vertaling Wijnand Steemers Manja Croiset

Homeburial/ thuis opgebaard.

Van onderaan de trap zag hij, voordat zij
Hém zag, hoe zij aanstalten maakte om
Af te dalen, haar hoofd gewend naar wat haar
Vrees aanjoeg. Zij hield haar aarzelende stap
In, om nog eens reikhalzend achterom te zien.
Hij steeg haar nader met de woorden: “Wat zie je
Toch de hele tijd daarboven – ik wil het weten.”
Zij draaide zich om, zeeg op haar rokken neer,
Haar ontstelde gelaatsuitdrukking versomberde.
Om tijd te winnen zei hij: “Wat zie je toch,” terwijl
Hij de treden beklom tot waar zij gehurkt zat.
“Ik wil het weten, nu – vertel het me, lief.”
Van haar kant ontzegde zij hem elke steun door
Een miniem verstijven van haar hals, en zwijgen.
Zij liet hem kijken, overtuigd dat hij, blind schepsel,
Niet zien zou; en een poosje zag hij niets. Maar
Tenslotte mompelde hij: “O,” en nogmaals, “O.”
“Wat is het – wat?” vroeg zij.
“Ik zie het nu.”
“Niet waar,” betwistte zij. “Vertel dan wat het is.”
“Wonderlijk dat ik het niet meteen zag.
Ik heb het vanaf hier nooit eerder opgemerkt.
Ik moet eraan gewend zijn – dat zal het zijn.
Het begraafplaatsje waar mijn familie ligt!
Zo klein als een raamkozijn is het geheel.
Niet veel groter dan een slaapkamer, wel?
Er staan daar drie leistenen, een van marmer,
Breedgeschouderde stenen in de zon boven
De heuvel ernaast. Die doen er nu niet toe.
Nee, ik snap het: het gaat niet om de stenen,
Maar om het grafheuveltje van het kind – ”
“Niet doen, niet doen,” schreeuwde zij.
Zij schoot achteruit, deinsde weg onder zijn arm door
Die op de leuning rustte, liet zich de trap af glijden
En keerde zich met zo’n beangstigende blik naar hem
Om dat hij, voor hij er zelf erg in had, twee keer zei:
“Mag een man niet spreken over zijn gestorven kind?”
“Jij niet! O, waar is mijn hoed? O, die is overbodig!
Ik moet hier weg, naar buiten, de frisse lucht in.
Ik weet niet of er een man bestaat die dat wel mag.”
“Amy! Ga deze keer niet naar iemand anders.
Luister naar me. Ik kom de trap niet af.”
Hij ging zitten, de kin tussen zijn vuisten.
“Er is iets dat ik je graag zou vragen, lief.”
“Jij weet niet hoe je het vragen moet.”
“Help me dan.”
Als enig antwoord beroerde haar hand de deurklink.
“Mijn woorden kunnen haast alleen maar kwetsen.
Ik weet niet hoe ik over iets moet praten zoals
Het jou belieft. Maar misschien kan ik het leren,
Zou ik denken. Ik weet alleen niet hoe.
Een man moet tussen vrouwen deels afstand doen
Van zijn manzijn. We kunnen afspreken dat ik
Me verplicht me niet te bemoeien met elk
Detail dat jij van zins bent te noemen.
Al hou ik niet van zoiets tussen geliefden.
Twee zonder liefde kunnen er niet zonder. Maar
Twee geliefden kunnen daar niet mee leven.”
Licht bewoog de deurklink. “Nee – ga niet.
Loop er dit keer niet mee naar een ander.
Vertel het me als het iets menselijks is.
Sluit mij niet buiten je verdriet. Ik ben niet
Zo heel anders dan andere mensen, zoals jij mij
Daar afstandelijk laat voelen. Geef mij een kans.
Ik denk echter dat je het ietwat overdrijft.
Hoe kwam je ertoe te denken dat het er vooral om
Gaat het verlies van je eerste kind zo ontroostbaar
Op te vatten – in het aangezicht van de liefde.
Me dunkt, er is genoeg nagedachtenis aan hem besteed – ”
“Zie je nu hoe sarcastisch jij bent!”
“Nee, dat ben ik niet!
Je maakt me boos. Ik kom naar beneden, naar je toe.
God, wat een vrouw! En nu is het al zover dat
Een man niks over zijn dode kind mag zeggen.”
“Jij mag dat niet, jouw woordkeus deugt niet.
Als je enig gevoel had, jij die met eigen
Handen – hoe kon je? – zijn grafje dolf.
Ik zag precies vanuit dat raam daar hoe jij
Het grind telkens de lucht in wierp, zo, zo
Omhoogwierp en het lichtjes neerdaalde
En van de hoop naast het gat afrolde.
Ik dacht: Wie is die man?Ik kende je niet.
En ik sloop de trap op en af om opnieuw
Te kijken, je schop bleef maar omhoogzwiepen.
Toen kwam jij binnen. Ik hoorde je bromstem
In de keuken, en ik weet niet waarom, maar
Ik kwam naderbij om met eigen ogen te zien.
Jij kon daar zitten met je schoenen, bemodderd
Met de vochtige aarde van het graf van je kind
En maar praten over je alledaagse zorgen.
Je had de schop daar buiten bij de ingang
Tegen de muur gezet, ik heb het zelf gezien.”
“Ik zal de vreselijkste lach die ik ooit slaakte slaken.
Vervloekt zij ik, God, als ik niet geloof te zijn vervloekt.”
“Ik kan precies de woorden die jij zei herhalen.
‘Drie mistige morgens en één regenachtige dag
Verrotten de beste berkenroedenheg die een man
Aan kan leggen.’ Denk je eens in, die woorden, toen!
Wat had de rottingsduur van een berk te maken
Met wat zich in die verduisterde zitkamer bevond.
Dat kon jou niet deren! De dikste vrienden zijn bereid
Iedereen tot in de dood te volgen. Komt het opeens zo ver,
Proberen zij net zo makkelijk vooral niet mee te gaan.
Nee, vanaf het ogenblik dat je doodziek bent,
Ben je eenzaam en sterf je nog eenzamer. Vrienden
Doen alsof ze je volgen tot in je graf, maar je ligt
Er nog niet in of hun geest wendt zich af en
Spannen zij zich in naar het leven terug te keren,
Naar de levenden en naar wat zij kunnen bevatten.
Nee, de wereld is slecht. Niet zo’n verdriet had ik
Als ik dat veranderen kon. Dan niet, o dan niet!”
“Kijk, nu is alles eruit en voel je je beter,
Nu hoef je niet weg te gaan. Je huilt. Sluit de deur.
De angel is eruit: waarom die erin te laten.
Amy! Er loopt iemand buiten hier naar toe!”
“Jij- o, jij denkt dat praten alles oplost. Ik moet
Weg – dit huis uit. Hoe krijg ik je zover – ”
“Als – je – dat – doet!” Al wijder ging de deur.
“Waar wil je heen? Vertel dat eerst eens.
Met geweld haal ik je terug. Reken maar!- ”

Gedicht van Robert Frost, overgebracht door W.S.

Met dank aan de vertaler Wijnand Steemers, die dit zo bescheiden ondertekent, subtieler overgebracht. Boodschap-mijn invulling- hij ondergeschikt in dezen.

Natuurlijk denk ik hieraan. Mijn grootste verdriet in mijn veel bewogen bestaan, het lijkt me dat ik dat wel zeggen mag.

Nee, ik ben geen moeder…

#Medische MisserF20D53B4-9529-4522-8188-2DDABA2B5D0EEn dan opeens toch de Shoah…..kinderlijkjes…

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.