Homeburial Robert Frost vertaling Wijnand Steemers Manja Croiset

Homeburial/ thuis opgebaard.

Van onderaan de trap zag hij, voordat zij
Hém zag, hoe zij aanstalten maakte om
Af te dalen, haar hoofd gewend naar wat haar
Vrees aanjoeg. Zij hield haar aarzelende stap
In, om nog eens reikhalzend achterom te zien.
Hij steeg haar nader met de woorden: “Wat zie je
Toch de hele tijd daarboven – ik wil het weten.”
Zij draaide zich om, zeeg op haar rokken neer,
Haar ontstelde gelaatsuitdrukking versomberde.
Om tijd te winnen zei hij: “Wat zie je toch,” terwijl
Hij de treden beklom tot waar zij gehurkt zat.
“Ik wil het weten, nu – vertel het me, lief.”
Van haar kant ontzegde zij hem elke steun door
Een miniem verstijven van haar hals, en zwijgen.
Zij liet hem kijken, overtuigd dat hij, blind schepsel,
Niet zien zou; en een poosje zag hij niets. Maar
Tenslotte mompelde hij: “O,” en nogmaals, “O.”
“Wat is het – wat?” vroeg zij.
“Ik zie het nu.”
“Niet waar,” betwistte zij. “Vertel dan wat het is.”
“Wonderlijk dat ik het niet meteen zag.
Ik heb het vanaf hier nooit eerder opgemerkt.
Ik moet eraan gewend zijn – dat zal het zijn.
Het begraafplaatsje waar mijn familie ligt!
Zo klein als een raamkozijn is het geheel.
Niet veel groter dan een slaapkamer, wel?
Er staan daar drie leistenen, een van marmer,
Breedgeschouderde stenen in de zon boven
De heuvel ernaast. Die doen er nu niet toe.
Nee, ik snap het: het gaat niet om de stenen,
Maar om het grafheuveltje van het kind – ”
“Niet doen, niet doen,” schreeuwde zij.
Zij schoot achteruit, deinsde weg onder zijn arm door
Die op de leuning rustte, liet zich de trap af glijden
En keerde zich met zo’n beangstigende blik naar hem
Om dat hij, voor hij er zelf erg in had, twee keer zei:
“Mag een man niet spreken over zijn gestorven kind?”
“Jij niet! O, waar is mijn hoed? O, die is overbodig!
Ik moet hier weg, naar buiten, de frisse lucht in.
Ik weet niet of er een man bestaat die dat wel mag.”
“Amy! Ga deze keer niet naar iemand anders.
Luister naar me. Ik kom de trap niet af.”
Hij ging zitten, de kin tussen zijn vuisten.
“Er is iets dat ik je graag zou vragen, lief.”
“Jij weet niet hoe je het vragen moet.”
“Help me dan.”
Als enig antwoord beroerde haar hand de deurklink.
“Mijn woorden kunnen haast alleen maar kwetsen.
Ik weet niet hoe ik over iets moet praten zoals
Het jou belieft. Maar misschien kan ik het leren,
Zou ik denken. Ik weet alleen niet hoe.
Een man moet tussen vrouwen deels afstand doen
Van zijn manzijn. We kunnen afspreken dat ik
Me verplicht me niet te bemoeien met elk
Detail dat jij van zins bent te noemen.
Al hou ik niet van zoiets tussen geliefden.
Twee zonder liefde kunnen er niet zonder. Maar
Twee geliefden kunnen daar niet mee leven.”
Licht bewoog de deurklink. “Nee – ga niet.
Loop er dit keer niet mee naar een ander.
Vertel het me als het iets menselijks is.
Sluit mij niet buiten je verdriet. Ik ben niet
Zo heel anders dan andere mensen, zoals jij mij
Daar afstandelijk laat voelen. Geef mij een kans.
Ik denk echter dat je het ietwat overdrijft.
Hoe kwam je ertoe te denken dat het er vooral om
Gaat het verlies van je eerste kind zo ontroostbaar
Op te vatten – in het aangezicht van de liefde.
Me dunkt, er is genoeg nagedachtenis aan hem besteed – ”
“Zie je nu hoe sarcastisch jij bent!”
“Nee, dat ben ik niet!
Je maakt me boos. Ik kom naar beneden, naar je toe.
God, wat een vrouw! En nu is het al zover dat
Een man niks over zijn dode kind mag zeggen.”
“Jij mag dat niet, jouw woordkeus deugt niet.
Als je enig gevoel had, jij die met eigen
Handen – hoe kon je? – zijn grafje dolf.
Ik zag precies vanuit dat raam daar hoe jij
Het grind telkens de lucht in wierp, zo, zo
Omhoogwierp en het lichtjes neerdaalde
En van de hoop naast het gat afrolde.
Ik dacht: Wie is die man?Ik kende je niet.
En ik sloop de trap op en af om opnieuw
Te kijken, je schop bleef maar omhoogzwiepen.
Toen kwam jij binnen. Ik hoorde je bromstem
In de keuken, en ik weet niet waarom, maar
Ik kwam naderbij om met eigen ogen te zien.
Jij kon daar zitten met je schoenen, bemodderd
Met de vochtige aarde van het graf van je kind
En maar praten over je alledaagse zorgen.
Je had de schop daar buiten bij de ingang
Tegen de muur gezet, ik heb het zelf gezien.”
“Ik zal de vreselijkste lach die ik ooit slaakte slaken.
Vervloekt zij ik, God, als ik niet geloof te zijn vervloekt.”
“Ik kan precies de woorden die jij zei herhalen.
‘Drie mistige morgens en één regenachtige dag
Verrotten de beste berkenroedenheg die een man
Aan kan leggen.’ Denk je eens in, die woorden, toen!
Wat had de rottingsduur van een berk te maken
Met wat zich in die verduisterde zitkamer bevond.
Dat kon jou niet deren! De dikste vrienden zijn bereid
Iedereen tot in de dood te volgen. Komt het opeens zo ver,
Proberen zij net zo makkelijk vooral niet mee te gaan.
Nee, vanaf het ogenblik dat je doodziek bent,
Ben je eenzaam en sterf je nog eenzamer. Vrienden
Doen alsof ze je volgen tot in je graf, maar je ligt
Er nog niet in of hun geest wendt zich af en
Spannen zij zich in naar het leven terug te keren,
Naar de levenden en naar wat zij kunnen bevatten.
Nee, de wereld is slecht. Niet zo’n verdriet had ik
Als ik dat veranderen kon. Dan niet, o dan niet!”
“Kijk, nu is alles eruit en voel je je beter,
Nu hoef je niet weg te gaan. Je huilt. Sluit de deur.
De angel is eruit: waarom die erin te laten.
Amy! Er loopt iemand buiten hier naar toe!”
“Jij- o, jij denkt dat praten alles oplost. Ik moet
Weg – dit huis uit. Hoe krijg ik je zover – ”
“Als – je – dat – doet!” Al wijder ging de deur.
“Waar wil je heen? Vertel dat eerst eens.
Met geweld haal ik je terug. Reken maar!- ”

Gedicht van Robert Frost, overgebracht door W.S.

Met dank aan de vertaler Wijnand Steemers, die dit zo bescheiden ondertekent, subtieler overgebracht. Boodschap-mijn invulling- hij ondergeschikt in dezen.

Natuurlijk denk ik hieraan. Mijn grootste verdriet in mijn veel bewogen bestaan, het lijkt me dat ik dat wel zeggen mag.

Nee, ik ben geen moeder…

#Medische MisserF20D53B4-9529-4522-8188-2DDABA2B5D0EEn dan opeens toch de Shoah…..kinderlijkjes…

Aanklacht. Frappez Toujours. Manja Croiset

Nu maar hopen, dat mijn eten niet eerst op de grond belandt en dan in mijn bed zoals gisteren. Het ontlokte mijn huisarts

“eenzame dappere strijder”
Iemand vertrekt weer zonder dat mee te delen (fatsoen,niet waar?)
en dit is nog niet eens gezien.

Ik heb al geprobeerd om het met een blad te doen, maar vanuit de magnetron daarop gaat al fout.

Zie er niet uit, mijn haar kammen lukt niet.
O, die ene Nederlandse tak, niet kijken.
Opeens hoor ik Arendsen Hein zeggen:

“Emotionele Chantage”

het slaat wel nergens op, maar toch.
Ik wil hier ook geen medelijden, “de schrijvende actievoerder.”

Maar de #media vertikken het.

Geen emoji meg aaien etc.

Waarom het toch blijft staan, vanwege een serie aanklachten

#Het Europees Hof voor de Rechten van de Mens,
#Misdaad tegen de Menselijkheid

daar moet dit heel batterij papieren of simpel

MIJN ODYSSEE dus zijn vragen overbodig.

Manja Croiset
Activistehet-gebouw-van-het-europees-hof-voor-de-rechten-van-de-mens-in-straatsburg-foto-echr7D5E03F3-7F2F-4A90-B7BB-857DA59C40AD#Activist

Dociel en vals tegelijk. Manja Croiset


Waarom laten mensen zich zo koeioneren en als iemand wel iets zegt, nou nou dan is er wel leven nl. woede en bagger tegen degene die geen mak schaap is. Onbegrijpelijke blinde adoratie.

Werkt satire beter?

Hij is zo goed, dat ik het niet meer geestig vind, maar bizar.

4C63E477-1092-4B36-A64F-99B2877001BE

Vele posten van Facebook aan elkaar geplakt.

Ik begrijp niet dat er ook maar 1 jood monarchist kan zijn
en koninklijke onderscheidingen niet weigert.

https://jonet.nl/koningin-wilhelmina-en-de-jodenvervolging-achtergrond/?fbclid=IwAR21NbOzquNzD1XVL_Cf6zqpR1sHWHm0ffLkaLd-773EHls-zmB_bc3hcKQ

Ik teken protest aan tegen Jonet.nl

Wilhelmina een notoire antisemiet. Zo hypocriet als het maar zijn kan. Ze wilde geen herstellingsoord voor joden in de buurt. Bah vies, die joodjes. Vreselijk en triest.

En “de oprechtheid” van Halsema, (hoe leuk, naïef als ik toch zijn kan, een vrl. Burgemeester van Amsterdam) het ene moment Auschwitz Memorial, het gebruikelijke, bla bla en nu dus de recidivist weer die ruit In bij HaCarmel

Geweldig toch MONarch wij, hoe arrogant dat pluralis majestatis.
Nu klopt het wel, koningin maxi credit heeft veel invloed en in overvloed,
want we zijn zo eenvoudig en staan zo dicht bij het volk.
Tja, in het stadion bij de vorige Hazes en bij sport. Ja, pejoratief, maar klasse is het niet. Niveau Riche een variant op een thema.

En ze is zo verdrietig…, haalt een ander met dit probleem de media met hetzelfde?

Tja, een virusje.

https://viraaltjes.nl/ontzettend-pijnlijk-nieuws-voor-maxima-betreft-haar-moeder/

DEA10C2F-3460-4F71-8045-DFFF821E0A70

Poppenkast of Marionettentheater?. Jan Klaassen en Katrijn.

Ja, kijk de poppenkast.
https://www.amsterdam.nl/nieuws/nieuwsoverzicht/poppenkast-dam/

Je kunt stilte op de Dam beschouwen als het gat van Zadkine

4BCDCD6C-5955-4BD3-96EF-423BCD9CCD15Iemand zei fantastisch zonder Hotemetoten. Ik val nooit iemand aan op zijn haar tijdlijn, dat wens ik bij mij ook niet, een regel die met voeten getreden wordt.

Foto opgeslagen en zette erbij, geen Hotemetoten? Hotemetotenderderder dan dit bestaat niet.

Dichtbij het volk? Hij weet niets van een normaal leven en die zeer foute mevrouw.Ongewenste vreemdeling. Cetero Censeo Maxima Plaza de Mayo.

En het leuke de persoon in kwestie daar kreeg ik een duimpje van, de rest hoofdzakelijk bagger. Een oudere dame, “eens Plaza del Mayo”

Wie zijn hier nu de kleine zielen? Fulmineren zonder oriënteren dan blokkeren. Bekrompen als u eens echt las. Dan zou u weten dat opmerkingen over onschuldige NSB-kinderen Versus Maxima nergens opslaan. Mordicus tegen de Monarchie. Spijt van mijn reactie, het was niet nodig om me te verdedigen.

Een man die toch tekeer onder de gordel, agressief zuur, de rest herhaal ik niet eens.

Een ander vroeg Waarom? Mijn antwoord:
“baanbrekers schieten door en dat is hier niet eens het geval.”

Reactie zielig. Ik raakte overstuur en per Pb wel in gesprek gegaan. Dat is recht gezet.

Dit was heel erg  en weer passeerde het Euthanasie programma van de Nazi’s, in zwang geraakt. (deze persoon in kwestie,  vond het gelukkig zelf ook. Dat was zinnig) Kranten ingezonden brieven, een uitgeverij, websites. Je komt geen stap verder althans ik niet, de media negeren me categorisch. Iemand een foto van een wel heel jonge Anne Frank, gemanipuleerd beeld en tekst in één, nota bene in het Engels… en daaronder een superlatieven Respect!  Altijd weer zal ik verbijsterd zijn over de DOMheid van de mens. Dit op mijn tijdlijn.

Toen Anne Frank aan typhus overleed in Bergen Belsen dacht ze niet: “wat is de mens toch goed.“🩸2 dagen ervoor viel haar zusje dood naar beneden.🩸🙅🏾‍♀️

Mijn typen is zo slecht, maar dit…

WOII gemist. “Wat een redactie. Wees blij als je die niet hebt meegekregen.”

https://www.npostart.nl/krabbe-zoekt-chagall/05-05-2020/AT_2127973

Ik opende link en kom bij M C terecht.
Marc Chagall deze keer.
Vele MC’s
Manja Croiset

 

Via Gerard de Boer

 

19.00 nu echt wakker….nog niets gedronken. Wat broodnodige humor.

B1360B54-B960-400B-B5C1-9226AB73771F

 

 

 

https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Manja_Croiset#