Praagse Lente 1968 Manja Croiset

Er is meer dan Covid 19. Als de dag van gisteren.

Leed vergelijken? 42 jaar geleden nu.
Hongarije nog langer 1956 ik was 10.

Hoe moedig ben je, als je jezelf in brand steekt,
hoe groot de onderdrukking?
In de zomer van … was ik met vacantie naar Denemarken,
een uitvoering door een jeugdorkest uit Praag.
Meisjes en jongens in een witte blouse / overhemd.
Meisjes zwart rokje, jongens zwarte broek.
Dat kan chique zijn maar het was grauw,
meisjes ook geen vleugje make up.
Ik wilde naar ze toe een hart onder de riem steken,
schreeuwen “ontsnap”

Mijn ouders hielden me tegen met de woorden:

” misschien breng je ze in moeilijkheden”

Dit keer weet ik nu eens niet wat er gespeeld werd, maar dat beeld die grauwheid…
Ik zal dat nooit vergeten.

Alexander Dubcek als straatveger..

En dat alles staat in…

OVER DE SHOAH DIE NOOIT VOORBIJ GAAT.

Een flits van irritatie, wat zijn de buitenlanders in Nederland toch zielig.
Vanuit een comfortabele positie ventilerend. Politiek schrijver of anderen.

Wel houd ik mijn hart vast voor de Chinezen worden die gelyncht?

Als deze golf wat gedempt is, is jullie weer jodenvolk.

Manja Croiset

40 jaar geleden was de lente in de wereld toch vooral een Praagse lente.
Plotseling mocht iedereen in Tsjecho-Slowakije zeggen wat men wilde. De nieuwe communistische leider Alexander Dubček vond alles goed. Een adembenemend experiment van een socialisme met een menselijk gezicht.
Eigenlijk wilde ik helemaal niet schreeuwen, maar in mijn armen nemen en mee smokkelen…