De beschadigde adolescente, Toneel Tsjechow/ Toergenjev © Manja Croiset

Van diezelfde adolescent..
Over “zou ik er wel zijn” weer een vrolijke associatie. Met mijn ouders naar de Stads Schouwbrug, ik zal het niet afkorten hoe Cox Habbema dat deed.
Tsjechow. Maand op het land? Doet er niet zo toe.

Maand op het land is Toergejev,,,
Ik had een ernstige vorm van derealisatie toen in mindere mate depersonalisatie, dan ga je echt niet weg.
De hoofdrolspeler zegt: “regent het of denk ik dat het regent”
(dat ik nu niet weet welk stuk zeg!) in elk geval later zeg ik tegen mijn moeder. Ik denk zulke dingen ook.
Ze sprak de bemoedigende woorden:

                                  “DAN BEN JE ECHT GEK”.


Terwijl uit het toneelstuk  blijkt dat veel mensen zulke dingen hebben.

 

Een beetje moeder zou kunnen zeggen: “ga naar buiten en voel het”

Ik dank dat ik toen dacht: “hoe weet ik dat?” “Omdat je nat bent!”

Dit een wel heel simpel voorbeeld; gewoon wetenschap, bij kleurenblinden weet je al dat er een verschil is.

   “Maar hoe weet jij/u dat ik rood niet zie als u blauw of groen? “

 

korrel-zand-d-document-page-001

https://nl.wikipedia.org/wiki/Manja_Croiset

 

 

Naar aanleiding van en Thema Poëzie Wijnand Steemers. © Manja Croiset

een-letterlijk-isolement-van-een-adolescent

Nu al jaren op bed , noem ik mijn bed “MIJN WOON EILAND” het beweegt ook vaak,
Althans zo voelt het.
                              “SCHIER ONMOGELIJK”